پرسش‌ها با دسته‌بندی (زبان فارسی => زبان فارسی => شعر)

دوستان گرامی از کلیات دیوان مثنوی مولانا گر خدا خواهد نگفتند از بطر  پس خدا بنمودشان عجز بشر  این بیت اشکال دارد یا ندارد و اگر صحیح است مفهوم آن چیست ؟ 

از مثنوی معنوی مولانا  روزها گرفت گو رو باک نیست  تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست  هرکه جز ماهی ز آتش سیر شد هر که بی روزیست روزش دیر شد  درنیابد حال پخته هیچ خام  پس سخن کوتاه باید والسلام  در بیت دوم منظور چیست ؟ شاید نسخه ای که من دارم اشتباه چاپی دارد ؟ لطفاً دوستان کمک میکنید  ؟ سپاسگزارم 

با چند کلمه مختصر عنوان شود .

من غلام قمرم، غیر قمر هیچ مگو پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو سخن رنج مگو، جز سخن گنج مگو ور از این بی‌خبری رنج مبر، هیچ مگو دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت: «آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو ...

این شعر در مدح و منقبت کیست و نام سراینده ی آن چیست؟ «چگونه شمشیری زهرآگین /پیشانی بلند تو- این کتاب خداوند را- از هم می گشاید /چگونه می توان به شمشیری دریایی را شکافت»

مپندار اگر سفله قارون شود که طبع لئیمش دگرگون شود

در این شعر «تو» خطاب به کیست؟ «خجسته باد نام خداوند /که نیکوترین آفریدگاران است /و نام تو /که نیکوترین آفریدگانی»

معنی این بیت از کلیات سعدی چیست ؟  چه شب ها نشستم در این سیر گم  که دهشت گرفت آستینم که قم 

-نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد - بار دگر گر  بر سر کوی دوست بگذری ای پیک نسیم صبا  - ای باد صبا به کوی آن دلبر کش احوال دلم بگوی اگر باشد خوش

از  بیت « به  مجمعی   که درایند   شاهدان  دو  عالم    نظر   به  سوی  تو دارم   غلام   روی  تو باشم »  کدام  مفهوم  دریافت   می شود؟