یک بیت شعر برای "هر چی بکاری همونو بر میداری "

این جهان کوه است و فعل ما ندا 

سوی ما آید ندا ها را صدا 

آنکه باد بکارد، طوفان درو خواهد کرد!

هر دست که دادند همان دست گرفتند

هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند

دهقان سال‌خورده، چه خوش گفت با پسر

کای نورِ چشمِ من! به‌جز از کِشته، نَدرَوی

دهقان سال‌خورده، چه خوش گفت با پسر

کای نورِ چشمِ من! به‌جز از کِشته، نَدرَوی

از مکافات عمل غافل مشو

گندم از گندم بروید جو ز جو

از مکافات عمل غافل مشو گندم از گندم بروید جو زجو سعدی گو بشتاب تو بکجا میدوی بذری که پاشی همان بدروی خودم مهرآشیان

هر چه بکاری تو، همان بدروی.

هر چه را که تو بکاری، همان را برداشت خواهی کرد. اگر نیکی بکاری ، نیکی برداشت می کنی و بر عکس.

گندم از گندم بروید ، جو زجو

هر چه بکاری تو، همان بدروی.

هر چه را که تو بکاری، همان را برداشت خواهی کرد. اگر نیکی بکاری ، نیکی برداشت می کنی و بر عکس.

گندم از گندم بروید ، جو ز جو

هر چه کنی کشت همان بدروی 

کار بد و نیک چو کوه صداست  

که مرد ارچه بر ساحل است، ای رفیق

نیاساید و دوستانش غریق

من از بینوایی نیم روی زرد

غم بینوایان رخم زرد کرد

نخواهد که بیند خردمند، ریش

نه بر عضو مردم، نه بر عضو خویش

یکی اول از تندرستان منم

که ریشی ببینم بلرزد تنم

منغص بود عیش آن تندرست

که باشد به پهلوی بیمار سست

چو بینم که درویش مسکین نخورد

به کام اندرم لقمه زهر است و درد

یکی را به زندان درش دوستان

کجا ماندش عیش در بوستان؟