کدام بیت، آغاز شاهنامه است؟

گزینه الف

بنام خداوند جان و خرد

کزین برتر اندیشه برنگذرد

هنر را نمیشود بر اساس ذوق شخصی معنا کرد و در حقیقت ذوقی که در تفسیر هنر تأثیر بگذارد؛ نمیتواند سالم باشد. از تفسیری که ادبای معاصر دارند، شعر امروزی کلامی است موزون (آهنگین) که بر مبنای بیان احساس و اندیشه شاعر بنا شده است، گاه خيال انگيز، و هرازگاهی می بایست آهنگ دلنواز و روح بخش قافیه بر روح آدمی طنین اندازد. در این جا بد نیست اشاره ای کوتاه داشته باشیم به کلام ارزشمند شاعر و نقاد نکته سنج انگلیسی (aber) که میگوید: تاثیر شعر، مثل انتقال تجربه و احساسات است، اما این تاثیر به همین جا ختم نمیشود، بلکه هنرمند می بایست با ایجاد هیجان و تنظیم قوه تخیل خود شرایطی فراهم آورد که تجربه اش در ذهن شنونده یا خواننده اثر تکرار شود و واژگان خشک و کلیشه ای که تنها حاکی از تجربه شاعر (در سرودن شعر) است، نام شعر به خود نمیگیرد. 
حسن ختام با قطعه ای از مسمط جناب ملک الشعرای بهار:
هان ای حكيم چندكنی لابه؟ 
هان ای اديب چند كنی غوغا؟ 
لابه به پيش كور نيارد مرد! 
غوغا به پيش كر نكند دانا! 
مردم كرند نيمی و نيمی كور! 
ازكور وكر، چه خواهی جز حاشا؟

زبانِ شعرای بزرگ مثل فردوسی، حافظ و سعدی فارسی کلاسیک (ادبی) هستش. اما چه تفاوتی با گویش محاوره ای امروز ما دارد؟ پاسخ ساده هست، دایره واژگان ادبی‌تر، استفاده از قواعد دستوری قدیمی‌تر و نفوذ بیشتر کلمات عربی در آن دیده میشود.
مثال از حافظ: 
مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم 
جرس فریاد میدارد که بر بندید محمل‌ها.
این نوع ادبی، اگر چه مانند پارسی باستان سخت و نامأنوس نیست، ولی بازم متمایز از فارسی محاوره (گفتاری) و فارسی معیار (رسمی) هست. بعضی دوستان واکنش نشون میدهند که چرا عربی در فارسی مستعمل هست. ولی در پاسخ باید گفت: اولاً عربی زبان دینی ماست، و دوم اینکه این زبان در ایران باستان هم بوده و بخشهای شرقی ایران بزرگ به عبری و عربی صحبت میکردند و ایران مجموعه ای از اقوام مختلف با زبان و گویش مختلف بوده، ان شاالله در فرصتی نظریات ادبا و بزرگان را مخصوصاً جلال آل احمد را، در این خصوص بصورت کوتاه ذکر میکنم، برای سلامتی خودتون و عزیزانتون، و سربلندی ایران عزیز در این ایام سخت، اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.

گزینه الف درسته..

**به نام خداوند جان و خرد

کزین برتر اندیشه برنگذرد**

گزینه الف درسته 

به نام خداوند جان و خرد 

کزین برتر اندیشه بر نگذرد

لقب حکیم سخن بنا به حکمت سخنوری ایشان بوده که معانی دقیق  و مطالب فلسفی، اجتماعی، مذهبی و اخلاقی رو طی داستان‌های خودش به زبان پارسی بیان کرده  که سختی پاسداری از این زبان کهن رو به دوش کشید و نام بلندش جاودانه شد.

گزینه ااول درست.

به نام خداوند جان و خرد
کز این برتر اندیشه بر نگذرد

خداوندِ نام و خداوندِ جای
خداوندِ روزی‌دِهِ رهنمای

خداوند کیوان و گَردان‌سپهر
فروزندهٔ ماه و ناهید و مهر

ز نام و نشان و گمان برتر است
نگارندهٔ برشده پیکر است

به بینندگان آفریننده را
نبینی مرنجان دو بیننده را

نیابد بدو نیز اندیشه راه
که او برتر از نام و از جایگاه

سخن هر چه زین گوهران بگذرد
نیابد بدو راه جان و خرد

خرد گر سخن برگزیند همی
همان را گزیند که بیند همی

✏ «فردوسی»
 

بیت آغاز شاهنامه، گزینه الف است:

به نام خداوند جان و خرد
کزین برتر اندیشه برنگذرد

این ابیات ابتدای دیباچهٔ شاهنامه هستند و پس از چند بیت دیگر، بیت «چو ایران نباشد تن من مباد...» (گزینه د) نیز در انتهای شاهنامه یا در فرجام‌کلام فردوسی آمده است، نه در ابتدا.

گزینه الف

بنام خداوند جان و خرد

کزین برتر اندیشه برنگذرد

درود وقت بخیر، گزینه الف ، چیزی که خوانده بودم از اول شاهنامه این است:

به نام خداوند جان و خرد
کز این برتر اندیشه بر نگذرد

خداوندِ نام و خداوندِ جای
خداوندِ روزی‌دِهِ رهنمای

خداوند کیوان و گَردان‌سپهر
فروزندهٔ ماه و ناهید و مهر

گزینه ب در شاهنامه موجود نیست (یا من پیدا نکردم)

گزینه ج  بیت پنجاهم از  بخش پادشاهی جمشید هفتصد سال بود 

بیت د هم به فردوسی نسبت داده اند ، در اصل  نباشد به ایران تن من مباد ... است 

تمام این اطلاعات را از دانش قبلی خود دارم و اگر اشتباهی بود پوزش می‌طلبم🙏

سلام ، گزینه الف 

به به سوال آسون 😅

گزینه الف