این شعر از کیست؟

یک سیدی از شخصیت‌های علمی و فلسفی، هنگام مطالعه فلسفه به مشکلی برمیخورد و در حل آن مسئله از اقبال لاهوری کمک میخواهد. وی در نامه ای پاسخ او را داده و افزود که: همه عمر خود را صرف مطالعه فلاسفه غرب نکن، من هندوزاده ام! یعنی دو پشت و سه پشت از پدران من هندو بوده اند و بعد مسلمان شدند، و من نسل سوم چهارمی هستم که مسلمانم و به اسلام بسیار علاقه مندم، و نظریات شخصیت‌ها و رجال بزرگ اسلامی را زیر و رو میکنم. تو که سید هستی، به دنبال افکار فلاسفه غرب رفتی و من که هندوزاده ام، دنبال منطق و افکار جدت رفتم/ خودنوشت خاطرات و اندیشه‌ اقبال لاهوری.
آن شهیدان محبت را امام 
آبروی هند و چین و روم و شام 
نامش از خورشید و مه تابنده تر 
خاک قبرش از من و تو زنده تر 
از نگاه خواجه بدر و حنین 
فقر سلطان وارث جذب حسین (ع)
حرف و صوتم خام و فکرم ناتمام 
کی توان گفتن حدیثِ آن مقام 
نوریان از جلوه‌های او بصیر 
زنده و دانا و گویا و خبیر 
قصری از فیروزه دیوار و درش 
آسمانِ نیل گون اندر برش/ اقبال لاهوری

سلام از ناصر خسرو  می باشد 

حکیم ناصرخسرو.. 

درود بر شما🌹🙏بله برای خودم هم عجیب است و احتمالش هست الحاقی باشد، آیا از معاصرین وی کسی را میشناسید که به این سبک نزدیک باشد؟ 

درود و وقت بخیر علیرضا عزیز 

این ابیات از ناصر خسرو ‌ست

این ابیات از ناصر خسرو است و در قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۷ دیوان او آمده است. 

بیت‌های آغازین قصیده چنین است:

> ایا گشته غره به مکر زمانه

ز مکرش به دل گشتی آگاه یا نه

یگانهٔ زمانه شدی تو ولیکن

نشد هیچ کس را زمانه یگانه

زمانه بسی پند دادت، ولیکن

تو می‌در نیابی زبان زمانه

در این قصیده، ناصر خسرو با لحنی اندرزگونه دربارهٔ ناپایداری دنیا، فریب روزگار و ضرورت عبرت گرفتن از گذشتگان سخن می‌گوید. 

پس پاسخ: ناصر خسرو.