ارسلان دستجردی

ملاصدرای شیرازی  حکیم فرزانه و فیلسوف بزرگ در دوره صفویه  بود، این حکیم بزرگ، با توانایی و ظرافتی خاص، مبانی عرفان، فلسفه، حکمت، تصوف و شرع را به‌صورت فوق‌العاده با هم ترکیب کرد و مبانی جدیدی تحویل جامعه بشری داد.

شنو پندی ز من ای یار خوش کیش به خون دل برآید کار درویش یقین‌‌‌ می‌دان مجیب و مستجاب است دعای سوخته‌ی درویش دل ریش چو آن سلطان بی‌چون را بدیدی غنی گشتی رهیدی از کم و بیش چو اسماعیل قربان شو درین عشق ولی را بنده شو گر نیستی میش

چون عاقبت کار جهان نیستی است انگار که نیستی چو هستی خوش باش

شرح دل بی‌نهایت است چون شرح دل خوانده باشد از رمزی بسیار فهم کند و آنکس که هنوز مبتدی است از آن لفظ همان معنی آن لفظ فهم کند ، او را چه خبری و های های باشد سخن بقدر مستمع می‌آید، چندان که می‌کشد و مُتغذّی می‌شود حکمت فرو می‌آید چون او نکشد حکمت نیز برون نیاید و روی ننماید. متن از فیه ما فیه به تصحیح مرحوم حسین حیدرخانی

زندگی کردن من مردن تدریجی بود آنچه جان کند، تنم عمر حسابش کردم