پرسش‌ها با دسته‌بندی (زبان فارسی => زبان فارسی => شعر)

کوزهٔ سربسته اندر آب زفت از دل پر باد فوق آب رفت باد درویشی چو در باطن بود بر سر آب جهان ساکن بود پس دهان دل ببند و مهر کن پر کنش از باد کبر من لدن ✏ «مولوی»  

 این شعر   "هم منتظر حادثه هم فکر خطر باش "  افتاده تو ذهنم میشه بقیشو بگید یا بگید کیه شاعرش پیداش کنم 

مفهوم بیت  "شمس تبریزی توی سلطان من / بازگشتم باز سلطان را مکش"  چیه ؟ چگونه ارتباط معنوی مولانا با شمس تبریزی در این شعر تجلی یافته است؟  

در بیت  «شرمم آمد که یکی تلخ از کفت من ننوشم ای تو صاحب‌معرفت»  چگونه مولانا شرم و ادب در برابر معشوق یا خداوند را به عنوان دلیل اصلی تحمل رنج و سختی معرفی می‌کند؟

مفهوم جوشش درونی در بیت  «بی‌کسب و بی‌کوشش همه چون دیگ در جوشش همه//ی‌پرده و پوشش همه دل پیش حکمش چون سپر»  چه معنایی دارد و مولانا چگونه این شور و شوق معنوی را به تصویر می‌کشد؟  

مولانا در بیت  «این محبت هم نتیجه دانشست//ی گزافه بر چنین تختی نشست»  چگونه رابطه بین محبت و دانش را توصیف می‌کند و این دانش چگونه به عشق منتهی می‌شود؟  

مولانا در بیت  «باری تو از ارواحشان وز باده و اقداحشان»  به چه نوع مستی معنوی اشاره می‌کند و چگونه این مستی از ارواح و باده با حالت‌های عادی مستی متفاوت است؟

بیت  «بس کن که هر مرغ ای پسر خود کی خورد انجیر تر  // شد طعمه طوطی شکر وان زاغ را چیزی دگر» به چه مفهوم عرفانی از توانایی‌های افراد اشاره دارد و مولانا چگونه این مفهوم را با تمثیل‌های پرندگان بیان می‌کند؟

در داستان خربزه و لقمان، مولانا چگونه از صبر لقمان برای تحمل تلخی خربزه به عنوان نمادی از وفاداری و ادب در برابر ولی نعمت استفاده می‌کند؟

 بنظرتون مولانا در بیت   بس کن که هر مرغ ای پسر خود کی خورد انجیر تر شد طعمه طوطی شکر وان زاغ را چیزی دگر    چه تقسیم‌بندی درک و لذت معنوی را بین افراد مختلف بیان می‌کند و طعمه‌های متفاوت چه معنایی در سلوک معنوی دارند؟