قرین یار زیبا را چه پروای چمن باشد؟ هزاران سرو بستانی فدای سرو بالایی

در این بیت:

«قرینِ یارِ زیبا را چه پروایِ چمن باشد؟
هزاران سروِ بستانی فدایِ سروبالایی»

واژهٔ قرین به صورت qarīn خوانده می‌شود؛ یعنی «قَرینِ یارِ زیبا»، نه «قَرینْ یارِ زیبا».

دلیلش این است که قرین در اینجا اسم است به معنای «همنشین، همراه، مصاحب». چون با «یار» اضافه بسته است، کسرهٔ اضافه می‌گیرد:

معنای مصراع اول: «کسی که همنشینِ یارِ زیباست، چه اعتنایی به چمن و زیبایی‌های آن دارد؟»

پس از نظر خوانش:

• ✅ قَرینِ یارِ زیبا
• ❌ قَرینْ یارِ زیبا

نونِ «قرین» ساکنِ پایانیِ کلمه است، اما هنگام خواندن به سبب اضافه، بلافاصله کسرهٔ اضافه می‌گیرد و به صورت «قرینِ» تلفظ می‌شود.