در چمن سرو ستاده ست و صنوبر خاموش که اگر قامت زیبا ننمایی بچمند

جنبیدن.

جهیدن. 

تکان خوردن با ناز و کرشمه

بروند

عزیمت کنند

برهند

منظور  رفتار با ناز یا همون خودنمایی  هست

در این بیت، فعل «بچمند» از مصدر «چمیدن» به معنای «جنبیدن، حرکت کردن، خم و راست شدن (مانند رفتار شاخه‌های درخت در باد)» و همچنین «خرامیدن و ناز کردن» است.

با توجه به فضای غنایی شعر، معنای دقیق‌تر «خودنمایی با حرکات موزون و ناز کردن» است.

معنی کامل بیت:
«در چمن، سرو ایستاده و صنوبر خاموش (ساکت و بی‌حرکت) است؛ زیرا می‌دانند که اگر قامت زیبای خود را با ناز و خرام نشان ندهند، دیگران (احتمالاً گل‌ها یا درختان دیگر) به ناز و حرکت در می‌آیند و خودنمایی می‌کنند.»

کاربرد لغوی:
در متون کلاسیک (مثل شعر حافظ، سعدی و نظامی)، «چمیدن» اغلب برای نشان دادن حرکت موزون سرو، شاخه درخت، یا خرامیدن معشوق به کار می‌رود.