به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن/ تفسیر بیت چیست؟؟

درمورد غم روزگار برای تو گفتن، سودی نداره چون تجربه گذراندن شبی که بلندی اون یکسال طول کشیده باشه، نداشتی (احتمالا منظور شاعر اینه که شدت غم و اندوهش اینقدر بالا بوده که هر شبی که با این غم و اندوه سپری کرده، انگار یکسال براش طول کشیده و فرد مخاطب، چنین شبی رو تجربه نکرده).
اگه نسبت به حال انسان های دردمند (احتمالا منظورش انسانهای عاشق یا همون انسانهایی که درد عشق  دارند)  بی تفاوت هستی و غمخوارشون نیستی، جای تعجب نیست؛ چون تجربه چنین حالی رو (حال انسانهای دردمند) در طول عمرت نداشتی. 

این ابیات از سعدی است و در آنها پندی عمیق درباره همدلی و تجربه درد نهفته است.

بیت اول:

"به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن / که شبی نخفته باشی به درازنای سالی"

یعنی: برای کسی که هرگز شبی را به اندازه یک سال طولانی و بی‌خوابی نکشیده، شکایت از روزگار گفتن فایده ندارد. او عمق این رنج را درک نمی‌کند.

بیت دوم:

"غم حال دردمندان نه عجب گرت نباشد / که چنین نرفته باشد همه عمر بر تو حالی"

یعنی: اگر تو غم دردمندان را نداشته باشی، جای تعجب نیست، زیرا هیچ‌گاه چنین حالی (رنج و بیماری و محنت) بر تو نگذشته است.

تفسیر کلی:

سعدی می‌گوید کسانی که درد را تجربه نکرده‌اند، نمی‌توانند همدلی واقعی داشته باشند. انسان تا خود گرفتار نشود، شدت رنج دیگران را درک نمی‌کند. پس غمِ کسی را که بی‌خوابی کشیده، به کسی نگو که همیشه راحت خوابیده. این شعر نقد تلخی بر بیتفاوتیِ برآمده از ناآگاهی و بی‌تجربگی است.

میگه حال انسان رنج‌دیده و دردمند رو فقط کسی درک میکنه که خودشم رنج رو تجربه کرده باشه