آب سخنم می رود از طبع چو آتش چون آتش رویت که از او می چکد آبی

در غزل های عاشقانه خرق عادت هست معجزه  و تضاد  در طبیعت  هست خاصیت آب و آتش  تغییر میکنه.آتشی که نماد عشق و خواهش سوزناک  است قطره آبی ازین آتش می‌چکد  که به عوض تبخیر شدن از دل شعله ها بیرون می افته واین همان تضاد و معجزه  شعر است کمک و استفاده از سایت ادبی گنجور  

میفرماید من و تو در یک نقطه مشترک هستیم؛ من از شدتِ عشق، کلامم را به آتش تبدیل کرده‌ام و تو از شدتِ زیبایی، آتشِ خود را به آب (لطافت و اشک) تبدیل کرده‌ای که بیانگر نهایت شور و اشتیاق است.

به نظرم این بیت یکی از زیباترین و پیچیده‌ترین نمونه‌های استفاده از تناقض و تضاد عناصر در شعر  کلاسیک است.  سعدی عزیز در این دو مصرع، جایگاه آب و آتش را در دو فضای متفاوت جابه‌جا کرده است تا یک وحدتِ عمیق میان عاشق و معشوق ایجاد کند.