از عنبر و بنفشه ی تر بر سر آمده ست آن موی مشکبوی که در پای هشته ای

درود. آن موهای زیبا. باعطر دل انگیز مشک که بر سرت روئیده اند. چنان هستند که همچون  عنبر و بنفشه  میمانند

گیسوان بلند و خوشبوی محبوب چنان دل‌انگیزند که گویی از عطر عنبر و لطافت گل بنفشه آفریده شده‌اند.

از منظر احساسی اینگونه که میفرماید: زیباییِ تو چنان نافذ است که حتی از دورترین و پایین‌ترین نقطه (پاها-موهای ریخته بر زمین)، بر بالاترین نقطه وجود من (سر - هوشیاری) چیره می‌شود و مرا با عطری از جنس عنبر و بنفشه مست و مغلوب می‌کند.

این بیت توصیف‌گر  اوجِ تسلیم در برابر زیبایی‌ست.

البته از منظر عرفانی موضوع  متفاوت است.