سهراب سپهری و اندره ژید

1) سنگ از پشت نمازم پيداست، همه ذرات وجودم متبلور شده است.

2) چشمها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد / گل شبدر چه کم از لاله ي قرمز دارد؟

3) کار ما شايد اين است / که در «افسون» گل سرخ شناور باشيم

4) کار ما شايد اين است / که ميان گل نيلوفر و قرن / پي آواز حقيقت برويم