خوانش این بیت شعر بسیار زیبا

درود بر شما حمیدرضا جان عزیز🙏
بعد از عید مبارکی و چاق سلامتی و عرض ارادت🌺
تعجب میکنم از اینکه میفرمایید (من نیز پس از مطالعه چندین مقاله هنوز به پاسخی محکم نرسیده ام) برای اینکه اثبات بشه خوانش اول صحیح هست، چند دلیل منطقی وجود داره، اول اینکه به محتوای شعر دقت کنید حتماً براتون روشن و قطعی میشه و میتونید مراجعه کنید به سخنرانی شهید مطهری پیرامون عدل الهی و مرگ، چون این شعر مربوط به مرگ هست و کلی در موردش صحبت کرده. دلیل دوم هم باز در وزن خود شعر هست که باز خوانش اول را تایید میکند، دلیل سوم باز عبارات و مفهوم شعر هست که باز خوانش اول را تصدیق میکند چون در هر دو مصرع (می‌زندش) تکرار میشود، و شرط خوانش دوم، حذف (می‌زندش) از مصرع اول هست، چون در مصرع اول (آفرین) می‌زندش، و در مصرع دوم (صد بوسه بر جبین) می‌زندش. اگر هم به معنای شعر توجه کنید که در مورد مرگ هست و ابتدا گفته: 
ترکیب پیاله ای که در هم پیوست 
بشکستن آن روا نمی دارد مست 
یعنی آدم اگر مست و بی خرد هم باشه، بازم دلش نمیاد پیاله شرابش رو الکی بزند و بشکند.
چندین قد سرو نازنین و سر و دست 
از بهر چه ساخت وز برای چه شکست؟ 
سوال میکنه که چرا چنین شاهکاری رو با این ظرافت و زیبایی ساخت و مرگ رو برای شکستن اون گذاشت؟ جام در اینجا انسان هست که ظرفیت معارف الهی و خلافت الهی را دارد.
جامی است که عقل، آفرین می‌زندش 
صد بوسه ز مهر، بر جبین می‌زندش 
این کوزه گرد، همچنین جام لطیف 
می‌سازد و باز بر زمین می‌زندش 
این جام دارای لطافت که انسان است و مورد لطف خدا قرار داره، همچنین مثل کوزه و سرامیک، از طرفی خلق میکند، و از طرفی با مرگ میشکند، علتش چیست؟ چون در ادامه سوال میکند: 
دارنده که ترکیب طبایع آراست 
از بهر چه افکند و را (او را) در کم و کاست؟ 
گر نیک آمد، شکستن از بهر چه بود؟ 
ور نیک نیامد این صور، عیب که راست؟ 
البته شهید مطهری کلی از اشعار مولوی را مطرح میکند و نتیجه گیری میکند که: نگرانی از مرگ، زاییده میل به خلود است و از آنجا که در نظام طبیعت هیچ میلی گزاف و بیهوده نیست، میتوان این میل را دلیلی بر بقای بشر پس از مرگ دانست. این که ما از فکر نیست شدن رنج می‌بریم، خود دلیل است بر اینکه ما نیست نمیشویم. یعنی این ترس در فطرت و ذات ما حقیقی و دلیل جاودانگی ما در پس از مرگ است.