سازگاری نکند آب و هوای دگرم

نفس تو مرا زنده نگه می‌دارد، باید نفس تو به من بخورد (نزدیک تو باشم)

من نمی‌توانم شیراز را ترک کنم چون باید نزدیک تو باشم (آب‌و هوای شهر دیگری به من نمی‌سازد)، می‌توان گفت در "آب‌وهوا"  هوا همان هوای لب مصرع اول است و آب استعاره از درخشندگی لب است که بر خاک شاعر جاری می‌شود.

خاک من: 1.  خاک مجاز از جسم 2. تشبیه من به خاک (هر دو درست است)

"هوای لب تو" ایهام دارد: 1. عشق لب تو (هوا در عربی معنی عشق می‌دهد)  2. نفس لب تو