واژه اژدها در این بیت کنایه از چیست

پاسخ درست: زبان (گزینه‌ی سوم)

اینجا «اژدها» دیگه اون هیولای آتش‌پرتاب توی قصه‌ها نیست! توی این بیتِ خوش‌ساخت نظامی، اژدها کنایه از «زبان تلخ و آزاردهنده» است. یعنی همون زبانی که بعضی وقتا می‌تونه از آتیش اژدها هم خطرناک‌تر باشه!

و اما «غار»؟ نه، منظور غار علی‌صدر یا غار اصحاب کهف نیست، بلکه همون دهان ما آدم‌هاست.

پس نظامی با زبانی شاعرانه داره می‌گه: هر کسی توی دهنش یه اژدهای پنهون داره که اگه رامش نکنه، با حرفاش می‌تونه دیگرونو بسوزونه. خلاصه، زبانتون رو به جای اژدها، مثل گل‌سرخ تربیت کنین، هم خوش‌بو می‌شین، هم دوست‌داشتنی!

اژدهای درون رو کنترل کن، قبل از اینکه حرفات تبدیل به شعله شه!

اگر کسی با لحن تلخ و نیش‌دار سخن می‌گوید، نشانه‌ی تلخی درونی اوست؛ چراکه در وجود هر انسان (غار)، زبانی گزنده (اژدهایی) پنهان است که اگر رام نشود، می‌تواند زهر بریزد و دیگران را بسوزاند.

غار: کنایه از دهان. دهانی که سخن از آن بیرون می‌آید.

اژدها: کنایه از زبان تند و آتشین. زبان انسان اگر کنترل نشود، مثل اژدهایی می‌سوزاند.

کنایه:

• "غار" کنایه از دهان
• "اژدها" کنایه از زبان نیش‌دار

تشبیه پنهان: زبان انسان به اژدها تشبیه شده که خطرناک است.

تضاد: «تلخ گفتن» در برابر «شیرین سخن گفتن» (که در ادامه داستان کاربرد دارد)

در داستان خسرو و شیرین، نظامی بارها بر اهمیت سخن گفتن، بیان مؤثر و ادب در زبان تأکید دارد. در این بیت، نشان می‌دهد که زبان می‌تواند ابزار آزار باشد، اگر از درون فرد نیت ناپسند برخیزد. از این رو، این بیت در خدمت مضمون نقش زبان در روابط انسانی و ادب در گفتار است.