در همه ی گزینه ها، متناقض نما (پارادوکس) به کار رفته است، به جز گزینه؟

در اقبالنامه، دومین بخش اسکندرنامه نظامی به تحلیل مسایل علمی و فلسفی می‌پردازد. در بازگشت اسکندر به یونان، مشورت او با علماء و دستور ترجمه‌ی یونانی کتاب‌هایی که با خود آورده بود، آغاز میشود. نکته جالب اینجاست که جناب نظامی در تمام منظومه‌های خودش، علم رو تکریم و تحسین کرده و دانش را عامل خیلی مهمی میداند که باعث بالا رفتن ارزش و مقام افراد، و شکوفایی استعداد ذاتی انسانها میشود. در اینجا هم اسکندر را به عنوان فردی طرفدار علم و بسیار دانش‌دوست نشان میدهد و به همین خاطر او را فرمانروای ایده‌آل به شمار آورده که در دربار او فقط انسانها به سبب دانش و شایستگی‌ برگزیده و انگشت‌نما میشوند و تنها از این راه تقرب پیدا میکنند:
اشارت چنان شد ز تخت بلند
که داناست نزدیک ما ارجمند
نجوید کسی بر کسی برتری
مگر از طریق هنرپروری
ز هر پایگاهی که والا بود
هنرمند را پایه بالا بود
در اقبالنامه، خود اسکندر، دانشمندتر از حد یک فرمانروا همانند اندیشمند و رهبر توصیف شده. در این بخش از اثر، ما اسکندر را بجای میدان‌ جنگ در وسط نخبه ها و نوابغ میبینیم، یعنی دانشمندان، فیلسوفان، پیرمردان بیدار دل، زنان دانا و چوپانان و کشاورزانی که با کاردانی و کمال خود، از دیگران ممتازند. میشه گفت که سر تا سر زندگی و تلاش اسکندر وقف آموزش اسرار کاینات و مرگ و زندگی شده.
در این وادی، نظامی خود نیز همچون اندیشمندی والا قدم میگذارد. آمدن قطعاتی نظیر مباحثات حکیم هرمز با هفتاد فیلسوف، گفتگوی افلاطون و ارسطو و نتایجی که از این بحث‌ها گرفته، نشانگر این هستش که نظامی قدرتش را دارد که از میان مسایل گوناگون خیلی ساده انتخاب موضوع کند و تابلوهای هنری زیبایی خلق نماید.
نظامی در حکایت سقراط و اسکندر و گفتگوهای مشهورترین فیلسوفان یونان درباره‌ی کائنات، دانش ژرف فلسفی خود را به نمایش گذاشته.
شرح اندیشه‌های ارسطو، والیس، بلیناس، سقراط، فرفوریوس، هرمز و افلاطون پیرامون منشاء کائنات، پیدایش ستارگان و آغاز زندگی بر روی خاک و غیره.. در شناخت جهان‌بینی این حکیم فرهیخته و عارف، کمک زیادی به ما میکند.

با سلام

گزینه سوم درست است.

دولت فقر، سرشار از تهی و برگ بی‌برگی متناقض‌نما هستند.