ای غم برو وگرنه به میخانه ات کشم

ای ، حرف ندا . غم ، منادا ، برو ، فعل امر ، وگرنه ، شرط 

غم به انسانی تشبیه شده که به او خطاب می کند و راه فرار از غم را پناه بردن به میخانه می داند 

یعنی ای غم خودت برو وگرنه میرم تو میخونه انقدر می میخورم که بری. غم را با می از بین می برند یا به فراموشی می سپارند. البته نظر شخص من اینست که می غم را صد چندان کند.