بجای نقطه چین واژه درست را بنویسید

درود بر شما💐
با اجازه شما نکاتی رو مختصر بگم دوستان استفاده کنند. ابوالمعالی نصرالله  منشی یکی از نویسندگان و منشیان دربار غزنوی در سدهٔ ۶ هجری بوده، ابتدا مشاور و کدخدای آلتونتاش خوارزمشاه بود و بعد مرگ میمندی وزیر بزرگ غزنویان به سمت وزارت در دربار غزنویان رسید. اصل وی به روایت هفت اقلیم از شیراز و به روایت دیگر از غزنین است. او در آغاز جوانی به دربار بهرام‌شاه غزنوی وارد شد. چندی بعد در زمان سلطنت خسروشاه غزنوی به سمت دبیری رسید و حتی توانست در زمان آخرین شاه غزنوی به نام خسرو ملک به مقام وزارت برسد. اما در زمان همین شاه بود که بخاطر حسادتِ شخصی به نام شیخ شهاب، بیچاره مورد غضب قرار گرفت و تا پایان عمر به زندان افتاد و سرانجام هم در حبس به قتل رسید. ایشون نثری مصنوع داشت و با استفاده از همین قریحه، کتاب کلیله و دمنه را از عربی به پارسی برگرداند و آن را به بهرام‌شاه غزنوی تقدیم کرد. موضوع که شما گذاشتید اشاره داره به اینکه دنیا و عالم پر بلا و عذاب هستش، و آدمی از آن روز که در رحم مادر هست تا آخر عمر یک لحظه از بلا و آفت خلاصی نداره. اما متن میگه: چون مدت درنگ وی سپری شود و هنگام وضع حمل و تولد فرزند باشد بادی بر رحم مسلط شود، و قوت حرکت در فرزند پیدا آید تا سر سوی مخرج گرداند، و از تنگی منفذ آن رنج بیند که در هیچ شکنجه ای صورت نتوان کرد. و چون به زمین آمد اگر دست نرم و نعیم بدو رسد، یا نسیم خوش خنک بر او گذرد، درد آن برابرِ پوست باز کردن باشد در حق بزرگان. یعنی بچه که به دنیا آمد اگر دست نرم بهش بزنی یا باد دنیا بهش بخوره اینقدر دردش میاد که برابر است با اینکه کسی پوست ما آدم بزرگها رو بکند. عجبا🥴