وجود نداشتن معنی خاص برای ممنوع در فارسی

چرا قدغن ایرانیست ؟؟؟

قدغن از   کدکن  اومده  ... خب کدکن چیست و چطور میشه ریشه یابی کرد؟؟؟؟  در کلمات   دلکندن یا دلکن شدن از چیزی  تاشکند / سمرقند / کندو  و ..... به  کند  و با حذف  دال به کن میرسیم ؛ این کن بعد ها به کان و خانه و خانم و .. تبدیل شد ؛ از اینا بگذریم بر گردیم به اصا سوال
قد هم از کد آمده و کد یعنی ریشه وار  و  در برخی موارد اشاره به طبقات و دسته بندی نیز  پیدا کرد مانند  کدبانو  یعنی بانوی ریشه دار و اصلی  /  کدخدا / category = شاخه بندی و ...  خب  در نتیجه قدغن   یعنی   بطور   کامل و ریشه ای از چیزی کندن و بریدن و نشانه ممنوع بودن شده...
موضوع دیگر اینکه خود ممنوع و مانع نیز ایرانیست چرا که ممنوع و مانع از ماندن آمده  یعنی ایست و ایستایی ->  اصل ماندن و ماند به مند  و  من تبدیل شد سپس برای 3 واجی شدن آن به انتهای آن حرف بیصدای  ع  اضافه شد . نمونه ای اینچنینی بسیار زیاد می باشد که   معنای آن ایستادن و نگه داشتن یا ماندن میباشد => منع شد مانع شدن و ایستاندن

غیرمجاز.نهی.حرف تاکید از منع

در هر زبانی لغات و واژه های غیر و بیگانه هست

زبان فارسی هم  مانند دیگر زبانها  اینو داره

بخش زیادی از کلمات گویشی ما

(ترکی عربی انگلیسی فرانسوی و... هستند)

اگه در حد متعادل باشه هیچ عیبی ندارد

چون جا افتاده و بعضیاش ناهنجار میشه

شما فارسی بگو : رهبر کبیر

اگه بگی رهبر بزرگ.. بزرگ هم  ترکی هست

مجبوری بگی رهبر گنده

خب ناهنجار میشه که اخبار اینجوری بگه نه؟

ناروا

ناشایست

نشدنی

نشاید. نباید

ناستوده

در زبان های ایرانی به  ورود و  اجازه ؛ هشتن و هلیدن  میگفتند   که هشتن را   امروزه  در   هشتانه = آستانه  به معنی ورودی و جایگاه ورود داریم   ؛ هلیدن  را   در  هُل  دادن داریم  یعنی   اجازه و ورود    ؛  ریخت مازندرانی  آن   بیِل( اجازه بده)   یا  بیهشتن  میشود  ؛ پس بهشت ( به + هشت ) یعنی جایگاه و  ورودی   خوب   ؛ پس اگر بخواهیم برای  اجازه ورود استفاده کنیم از  بیل هِشت  یا هِلِشت  باید  بهره ببریم  که میشود وارد شوید ( اجازه ورود) و نِهِشت میشود  وارد نشوید  ؛ وارد نشوید ( در زبان مازندرانی به اجازه ندادن  نی  هِشتن میگویند و به اجازه دادن بیل هِشتن که بی هِشتن خوانده میشود ) 

بی یِ ل در گذر زمان  به   بَله فارسی  امروزی  تبدیل شد  . در  زبان  لاتین   ترکیب  بی + هشتن  بههههه       یهش   و   یش  و   یس  تبدیل  شد که همان اجازه  و بله   می باشد

پس داریم..

( دقت کنید هِل همان هُل امروز شده فارسی میباشد که با گویش فارسی امروزه   اُ   گرفته و هُل خوانده میشود )

ورود ممنوع =  ناهَشت = نا + هِشت  = قدغن ( هر  چند ریشه شناسی قدغن را باید بررسی کنم ک چرا گفتند ایرانی نیست )

ممنوع = (نی هِل = نی ِل به زبان مازندرانی ) به زبان فارسی =  ناهِل ( نامجاز = ممنوع )

ورود ممنوع است / نداریم و ... =  ناهشت است /نداریم      هشت ناهِل است = هشت ناهُل است

ورود مجاز نیست = هشت بَل نیست = هشت  هِل نیست 

ورود مجاز =  هِشت بَل/ هَشت بَل / هِشت هِل  یا  بله   هِشت = بَلِهِشت ( بستگی داره با کدوم گویش بخواین براش واژه بسازین)( به زبان مازندرانی میشود بِل هِشت یا بی ِل هِشت )

اجازه ورود = هِلِ هِشت / هِلِ هَشت

اجازه خروج = هِلِ هفت ( هفت در گذشته خروجی بوده ( سپتامبر از شاخه های آن است )  و هشت  یعنی اسکان مقیم و ورود و ...)

اجازه ورود ندارید = هِلِ هشت ندارید و ...

بازداشته - ناروا - ناشایا - نشدنی

ورود نکنید

ورود غیر مجاز

بازداری کردن  ، بازداشتن، 

شاید در زبان فارسی امروزی پیدا کردن کلمه ای با معنی دقیق و خیلی نزدیک به کلمه ممنوع کار ساده ای نباشد.اما می توان به جای به کارگیری جمله یا عبارت ورود ممنوع   برای آن  معادل سازی  کرد. به عنوان نمونه :

 وارد نشوید 

 دسترسی ندارید

ورود آزاد نیست

دسترسی  فقط برای دیگران

در برای شما باز نیست

در  برای همگان باز نیست

رفت و آمد همگانی آزاد نیست

ورود ویژه

درِ  ویژه

و .... عباراتی مانند اینها.