از نظر تعداد جملات کدام گزینه با بقیه متفاوت است؟

در مورد سبک عراقی که یکی از سبک‌های مهم ادبیات پارسی، همین  سبک عراقی است، از اواخر قرن ششم تا قرن نهم به مدت ۳۰۰ سال سبک غالب زبان و ادبیات پارسی بود. این سبک ربطی به کشور عراق ندارد، به این دلیل به این سبک، سبک عراقی گفته میشود که در منطقه عراق عجم یعنی: اصفهان، فارس، همدان، ری، اراک کنونی و کلاً قسمت‌های مرکزی ایران، رواج و ادامه داشت. این سبک عراقی با اینکه نقطه رواج آن عراق عجم بود ولی بطور دامنه داری گسترش یافت و وسعت بسیاری گرفت و به گونه ای که به مدت ۳قرن بر ادبیات ایران حاکم بود و به نقطه عطفی در تاریخ ادبیات ایران تبدیل شد. بعد از حمله و هجوم مغولان به خراسان، کانون‌های فرهنگ و ادب از خراسان به عراق عجم منتقل شد و شاعران و نویسندگان بزرگ آن زمان غالبا از شهرهای عراق عجم یعنی اصفهان و دیگر نواحی مرکزی ایران مقل فارس و همدان و... بودند به همین سبب، به این سبک، سبک عراقی گفته میشود، اما رواج این سبک محدود به این سرزمین و عراق عجم نبود و در نواحی دیگر و در سراسر ایران رواج داشت. با روی کارآمدن سلجویان، کم کم زمینۀ تغییر سبک از خراسانی به عراقی به عمل آمد. در این زمان (قرن ششم هجری) بخش‌هایی از مرکز و غرب ایران را نیز عراق میگفتند، اما برای تمایز بخش میان رودان (میان دو رود دجله و فرات) آنجا را عراق عرب و اینجا را عراق عجم می‌نامیدند. سبک عراقی به لحاظ تاریخی دورۀ مغولان، ایلخانان و تیموریان را را در بر میگیرد. سبک عراقی را میتوان به سه دوره تقسیم کرد: ۱- دورۀ حمله مغولان (قرن هفتم هجری) ۲- دوره ایلخانان (قرن هشتم) ۳- دورۀ تیموریان (قرن نهم هجری) 

هم بستر من طرفه شوهریست 
شوهر نه که بر رفته آذریست 
باريك و بلند و سیاه و سخت 
در دیده من چون صنوبریست 
انگیخته ریشی سیه سپید 
برگونه تاريك لاغریست 
ريشش به بنا گوشم آنچنانک 
در مردمک دیده نشتريست 
بر گردن من چون طناب دار 
پیوسته از آن دست چنبریست 
در پنجه او جسم کوچکم 
چون در کف شاهین کبوتریست 
یا خود ملك الموت عالم است 
یا از ملك الموت مظهريست 
نه علقه فرزند و زن در او 
نه ز الفت سامان در او سریست 
اسب است و تفنگست و پول و پول 
گر در نظرش نقش دلبریست 
دستانگر او توپ قلعه کوب 
همخوابه او تیغ و خنجریست 
در شهر انیسش تپانچه ای 
در دشت ندیمش تکاوریست 
فتنه ست به جنگاوری چنانک 
او يك تنه گوئی که لشکریست 
بدخواه به روس است و انگلیس 
و ز مردم رومش تنافریست 
فردوسی طوسی است پیش او 
در جمله جهان گر سخن وریست 
بر من به خروشد ز بهر هیچ 
گوئی که غریونده تندریست 
از فرّ نیاکان خويشتن 
او را بجهان بر تفاخریست 
گوئی که پدر نیست مر مرا 
یا خود به زر آورده مادریست 
آگه نه که عالی نیای من 
بر عالم اسلام مفخریست 
او جد بزرگش دلاوری 
من جد بزرگم پیمبریست 
او زیر کلاهی نهفته است 
مغزی که مرا زیر معجریست 
گر گویمش ای مرد من زنم 
زنرا سخن از جنس دیگریست 
آسایش روح لطيف ما 
فرزندی و عشقی و شوهریست 
خندد بمن آنسانکه خنده اش 
بر جان و دل خسته خنجریست 
من کیستم آوخ ضعیفه ای 
کش نام و نشان طعن و تسخریست 
دردا که درین بوم ظلمناک 
زنرا نه پناهی نه داوریست 
زن ننگ وجودست از آن سبب 
پیچیده به قیرینه چادریست/ بانو شاعره ژاله فراهانی/ عالم تاج. 

بانو شاعره حسن جهان/ واليه:  
از دختران بانو سنبل است که در صباحت منظر و لطافت طبع و فصاحت بیان کم نظیر بوده و خود را از پیروان اهل طریقت و وابستگان عرفا میدانسته و چنانکه صاحب تاریخ عضدی نقل میکند خوب شعر میگفته و این بیت از او است: 
از لبت یافتم حقیقت می‌ 
و من الماء كل شيئی حی
از همين يك بيت خصوصا استحكام مصرع اول و حسن ربطی که با مصرع دوم داده است، تردیدی در قدرت طبع و استحکام اندیشه‌های شاعرانه وی نمیتوان کرد. در تاریخ عضدی که قطعاً صحیح و درست نوشته شده زیرا در آن زمان ناظر اوضاع بوده و یا از مردمان موثق شنیده است متذکر میگردد که حسن جهان با کمال استقلال مدتی در کردستان حکومت نموده. وباحتمال قوی بهمین مناسبت بوالیه معروف گردیده. این بانوی خوش ذوق و باکمال دختر فتحعلیشاه و مادرش سنبل (فخر جهان) است که به اسیری از کرمان وارد اندرون فتحعلیشاه گردید و مورد توجه مخصوص شاه قرار گرفت و همسر با نفوذ و مقتدر وی گردید و شاهزاده شعاع السلطنه پسر همین زن و برادر ابوینی بانوی مورد گفتگو است. 

بازی عشق کلک داشت نمی دانستم
غم آن سر به فلک داشت نمی دانستم
با نگاهی دل دیوانه،گرفتارش شد
سفره ی عشق، نمک داشت نمی دانستم
دل من صافتر از آینه، اما دل او
شیشه ای بود که لَک داشت نمی دانستم
به وفاداریِ من، آنکه ز من ساده گذشت
بیشتر، از همه شک داشت نمی دانستم
آرزوهام شد آوار، فرو ریخت سرم
سقفِ این خانه تَرَک داشت نمی دانستم
باختم زندگی ام را به قماری که در آن
دلبری بود، که تَک داشت نمی دانستم

گزینه «ج» با بقیه متفاوت است، زیرا دارای ۳ جمله است، در حالی که بقیه گزینه‌ها هر کدام ۲ جمله دارند و به عبارتی در گزینه «ج» فقط یک فعل وجود دارد:

«می‌یافت» (در بیت: «می‌یافت به قدر خود نصیبی») 

گزینه سوم فقط یک فعل دارد و مابقی دو فعل دارند