که کیمیای سعادت، سکوت بود، سکوت چه زخم ها که نخوردم من از زبان خودم!

سخن کم گوی تا در  کار گیرند

که در  بسیار  بد بسیار  گیرند

اکسیر اعظم خوشبختی  ،سخن نگفتن بود،چرا که من با زبان خود و سخن گفتن چه زخمهایی بر خودم نزدم(و موجب بدبختی خودم شدم)

با سلام

راه رسیدن به خوشبختی، سکوت بود.  با حرف زدن بیجا خیلی به خودم ضرر رساندم. (چون با سخن زیاد و  نابجا هم دیگران می رنجند و هم اسرار فاش می‌شود.)

تا مرد سخن نگفته باشد

دُرّ و هنرش نهفته باشد

سکوت کردن مثل کیمیای سعادت بود ، چون من با حرف زدن چه زخم هابی که به خودم زدم ،