"سر به بیابان گذاشتن" کنایه از چیه ؟

سر به بیابان گذاشتن کنایه از گریختن از  کسی و آسوده شدن از دست وی.

گرچه معمولا گریختنی در کار نیست ولی این زبانزد، آخرین ترفند به‌شمار می‌آید.

هنگامی که کسی از دیگری چنان خسته و کلافه می‌شود  و به  ستوه می‌آید که راه به جایی ندارد از سر ناچاری و به امیدِ گرداندنِ وضعیت به جوره‌ی دلخواه، هشدارآمیزانه به او می‌گوید: 

[حالا دیگه از دست تو سر میذارم به کوه و بیابون‌ا!]