اکنون که بی وفایی یارت درست شد در دل شکن امید که پیمان شکست یار

این بیت از حافظ شیراز است (غزلی با مطلع «صوفی بیا که خرقه قباپوش شد دری»). در ادامه تفسیر آن را میخوانید:

تفسیر بیت:

«اکنون که بی‌وفایی یارت درست شد / در دل شکن امید که پیمان شکست یار»

· بی‌وفایی یارت درست شد: یعنی حالا که مطمئن شدی یار (معشوق) بی‌وفاست و دیگر شکی در آن نیست (کار از کار گذشته).

· در دل شکن امید: امید را از دل بیرون کن و ناامید شو (در دل، امید را بشکن).

· که پیمان شکست یار: چون یار، پیمان خود را شکسته و به عهدش وفا نکرده است.

نکته لطیف:

شاعر به خود یا مخاطب می‌گوید: دیگر وقت خوش‌بینی و امیدواری به اصلاح معشوق نیست. با دیدن بی‌وفایی آشکار او، باید امید را از دل بیرون کرد. این نوعی جبرِ تلخ عاشقانه است؛ عاشق به جایی می‌رسد که می‌فهمد معشوق هرگز وفا نخواهد کرد، پس تنها راه «درهم شکستن امید» است تا از این رنج رها شود.

حال و هوای بیت:

شبیه به جملاتی مثل «آب رفته به جوی برنمی‌گردد» یا «پشت پر زدن از آرزوی بی‌حاصل». حافظ گاهی با این ابیات، به آدم‌ها می‌آموزد که در برابر بی‌وفایی، امید کاذب نداشته باشند و واقع‌بینانه تصمیم بگیرند.