طمع مدار وصالی که بی فراق بود هرآینه پس هر مستی ای خمار آید

منظور دنیوی آن:؛ به وصالی که  فراقی  نداشته باشه، دلخوش مباش.(چون وصال بی فراق اخرویست ).

 چون که  ، بعد   از هر   شادی   ، درنهایت   پشیمانی خواهد آمد..

این بیت از مولانا است و معنایش چنین است:

ترجمهٔ روان:
به وصالی که هیچ فراقی در پی نداشته باشد، طمع مدار. زیرا به یقین، پس از هر مستی و شادمانی افسارگسیختهای، سرانجام خماری و پشیمانی می‌آید.

تفسیر و نکات:

1. وصالی که بی‌فراق بود یعنی وصال و رسیدن به معشوق یا مطلوبی که جدایی و نبودی در کار نباشد. مولانا می‌گوید چنین وصال محالی در این جهان نیست، چون ذات دنیا بر جدایی و تغییر است.
2. پس هر مستی، خمار آید اشاره به این حقیقت دارد که هر شور و لذت افراطی (مستی عشق، شادی، کامروایی) در نهایت پشیمانی، اندوه یا خستگی (خماری) به دنبال دارد.
3. پیام اخلاقی و عرفانی:
  · از نگاه مولانا، تنها وصال حقیقی و بی‌فراق، وصال با خداست که در آن نه نقصی است و نه جدایی.
  · اما در مناسبات دنیوی و انسانی، باید انتظار فراق را هم داشت و به شادی‌ها دل خوش نکرد.
  · بیت هشدار می‌دهد که مواظب باش به شور و شعف زودگذر فریب نخوری که پس‌افکنی (خمار) دارد.

به عبارتی، بیت به قانون «هر لذتی بهایی دارد» اشاره دارد و عقل را به میانه‌روی و توکل بر وصال الهی دعوت می‌کند.