آخر ای مطرب از این پرده ی عشاق بگرد چند گویی که مرا پرده به چنگ تو درید

این بیت لحنی عاشقانه و در عین حال گلایه‌آمیز دارد. شاعر به «مطرب» (نوازنده یا خواننده) می‌گوید:

> «ای مطرب، دیگر این نغمه و آواز عاشقانه را عوض کن؛

تا کی می‌خواهی همین پرده را بنوازی و مدام حال مرا دگرگون کنی؟»

در اینجا واژهٔ «پرده» دو معنی را هم‌زمان در خود دارد:

پردهٔ موسیقی: مقام و آهنگی که مطرب می‌نوازد.

پردهٔ حال و راز عاشقانه: کنایه از درد عشق، اندوه و احساسات پنهان عاشق.

شاعر از تکرار نغمه‌ای که درد عشق را در او تازه می‌کند خسته شده است. گویی موسیقی مدام زخم دلش را باز می‌کند و او از مطرب می‌خواهد آهنگ را عوض کند تا از این حال بیرون آید.

در لایه‌ای عمیق‌تر، می‌توان گفت شاعر از تکرار رنج عشق و یادآوری مداوم آن به ستوه آمده است؛ اما همین گلایه خود نشانهٔ شدت دلبستگی و تأثیر موسیقی و عشق بر روح اوست.