گرنمکدان پرشکر خواهی مترس تلخی ای کان شکرستان می کند

بادرود:؛ 

 منظور  ازسختی و تلخی راه نترس تا به حلاوت و کمال و خوشبختی دنیوی و اخروی  برسی... 

این بیت از شعری عرفانی (احتمالاً از مولانا یا شاعری با سبک مشابه) است و تفسیرش چنین است:

تفسیر کلی:
اگر میخواهی نمکدان تو از شکر پر شود (یعنی به نعمت و حلاوت برسی)، از تلخیِ راه نترس. زیرا آن شکرستان (سرچشمه شیرینی و کمال) است که این تلخی را پدید میآورد.

به عبارت دیگر:

· نمکدان پرشکر: کنایه از دل یا جانِ سرشار از حلاوت ایمان، معرفت، عشق و نعمت الهی.
· تلخی: اشاره به رنج‌ها، سختی‌ها، ریاضت‌ها و مراحل دشوار سلوک عرفانی.
· شکرستان: نماد ذات حق، معشوق ازلی، یا مقصد نهایی عرفان (وصال حقیقی).

نکته عرفانی:
در منش عرفانی، رسیدن به شیرینی قرب الهی بدون گذشتن از تلخیِ تزکیه نفس، تحمل فراق، دشواری عشق و سختی راه ممکن نیست. شکرستان (خدا یا حقیقت) خود این تلخی‌ها را خلق کرده تا سالک را به کمال و وصال برساند. پس اگر طالب حلاوت وصالی، از تلخی مقدمات نترس