کدام واژه های صفات نسبی هستند ؟

کتاب سه تار به سال ۱۳۲۷ نوشته جلال آل احمد که مجموعه سيزده داستان است. فضای داستانهای این کتاب یعنی سه تار لبريز از شكست و ناكامی قشرهای فرو دست جامعه است. و در کتاب بعدی که چهار سال بعد منتشر شد یعنی زن زيادی به سال  ۱۳۳۱ حاوی يك مقدمه و نه داستان كوتاه است. قبل از جلال آل احمد، صادق چوبك هم به تصوير شخصيت زنان در داستانهای خود پرداخته اند. زنان در مجموعه زن زيادی را قشرهای مختلف و متضاد مرفه، سنت زده و تباه شده تشكيل ميدهند. جلال آل احمد مقالات و كتابهای تحقيقی خود را با عناوین گزارشها ۱۳۲۵، سر دو راه ۱۳۲۶، هفت مقاله ۱۳۳۳، سه مقاله ديگر ۱۳۴۱، غرب زدگی به صورت كتاب ۱۳۴۱، كارنامه سه ساله ۱۳۴۱، ارزيابی شتابزده ۱۳۴۲، يك چاه و دو چاله ۱۳۵۶، در خدمت و خيانت روشنفكران ۱۳۵۶، گفتگوها ۱۳۴۶ نوشت. جلال آل احمد خاطرات و نامه های خود را که از خود بجا گذاشته مورد توجه قرار گرفت و با عنوان نامه‌های جلال آل احمد (جلد اول ۱۳۶۴) به كوشش علی دهباشی، چاپ شده است كه حاوی نامه‌های او به دوستان دور و نزديك است.

حقایق تاریخی نشان میدهد، خرافه پرستی مغولان و اعتقاد آنها به کارهای خرق عادت صوفیان، باعث اعتقاد گسترده آنها به این صوفیان شده بود که همین امر باعث گسترش آنها میشد. امرای مغول به واسطه ذهنیت قبلی که از شمنیسم داشتند، بسیار مجذوب کرامات متصوّفه شدند و از این رو برای مشایخ تصوف احترام قائل بودند و در مراحل بعد حتی اقدام به ساخت خانقاه میکردند. افزایش تعداد خانقاه‌ها و خانقاه نشینی و نیاز به ملجأ روانی برای روحیه شکست خورده و تحقیر شده مردم، سبب افزایش رفت و آمد مردم به خانقاه‌ها و شرکت در مجالس وعظ و فراگیری تعالیم عرفانی که اساس آن بر بی اعتباری و فانی بودن دنیا بود، شد. این امر سبب شد افکار و اعتقادات عرفانی در بطن جامعه ریشه دواند و به دنبال آن در ادبیات این دوره نیز منعکس شود.
توضیح: واژه شمنیسم به مجموعه ای از اعتقادات و رویه‌هایی گفته میشود که در جوامع غیر متمدن رواج دارند و شامل توانایی تشخیص، درمان و گاهی ایجاد بیماری‌هایی هستند که از ارتباط با ارواح یا تحت سلطه قرار گرفتن توسط آنها، پدید می‌آیند.

باباطاهر عریان همدانی (۳۲۶ تا ۴۱۱ ق) تا جایی که میتوانسته از صناعات پیچیده ادبی، دوری جسته است، اما بلاغت جملات او و تاثیرگذاری آنها برجستگی ویژه ای دارد و همین عوامل باعث شده است که شعر وی به دل بنشیند. همین ساده گویی و روان بودن و موج احساسی بودن شعر وی باعث شده که این شاعر باعث انقلاب بزرگی در احساس و عاطفه در سبک خراسانی شود. عناصر طبیعت، کوه و صحرا و گل و گیاه، عواطف لطیف و احساسات رقیق، درویشی، قلندری و ملامت، غم غربت و درد دلتنگی، اندوه بی سامانی و حسرت وصال، شکوه از ناپایداری و بی وفایی، دلدادگی و وفای به عهد، اعتراف به گناه و پوزش از خالق رحمان، مویه‌های حاصل از هجران، شور و جذبه‌های عشق و... از جمله مضامین بارز شعر بابا طاهر است. 

طبيعت پيامهاى معنوى، طبيعتی نيست كه با حرف زدن معمولی بشه آن را بيان كرد... بنابراين، فقط از طريق هنر میشود اين پيامها را بيان كرد. يك مشكل اساسی ما در كارهاى اعتقادى و علمی مذهبی، برخوردار نبودن از آرايه هاى هنرى و ادبی است. خيلی از كتابهاى ما از نظر محتوای كتاب خيلی خوب است، لكن هيچ خواننده ى اهل ذوق و اهل ادبی را جذب نميكند، مگر كسی که مجبور باشد، یا انگيزه ى زيادى داشته باشد و فقط محتواها را بخواهد بفهمد؛ چون خودِ آرايه ى كتاب، از لحاظ ادبی و هنری، یا صفر است، یا لااقل چيز جذّابی نيست. 

صفت نسبی در زبان فارسی به نوعی از صفت گفته می‌شود که ویژگی یا خصوصیتی را به اسم موصوف (شخص، مکان، چیز یا حالت) نسبت می‌دهد. به عبارت دیگر، این صفت‌ها نشان‌دهنده نسبت و وابستگی موصوف به چیزی مانند مکان، زمان، منشأ، ملیت، مذهب، پیشه یا ویژگی خاصی هستند.

تعریف و ویژگی‌ها

صفت نسبی از ترکیب یک اسم، صفت یا ضمیر با پسوندهای خاصی ساخته می‌شود که این پسوندها معنای نسبت را به واژه اضافه می‌کنند. به عنوان مثال واژه "آسمانی" از واژه "آسمان" و پسوند "ی" ساخته شده و نسبت آن به آسمان را نشان می‌دهد.

پسوندهای شایع صفات نسبی

مهم‌ترین پسوندهایی که باعث ساخته شدن صفت نسبی می‌شوند عبارت‌اند از:

ی (مثل شیرازی، آسمانی)

انه (مثل شبانه، روزانه)

گانه، گان (مثل دوگانه، گروگان)

ین، ینه (مثل پشمین، پشمینه)

ه (مثل زمستانه، سه‌روزه)

و (مثل سبیلو)

چی (مثل گاریچی)

نقش دستوری صفات نسبی

صفات نسبی مانند دیگر صفات در جمله، به عنوان توصیف‌کننده اسم (موصوف) عمل می‌کنند و معمولاً به صورت وابسته پسین (بعد از اسم) می‌آیند؛ مثلاً در عبارت «لباس زنانه»، کلمه «زنانه» صفت نسبی است که به «لباس» نسبت داده شده است.

تفاوت صفت نسبی با صفت وصفی و دیگر صفات

صفت نسبی همیشه نشان‌دهنده نوعی نسبت است و معمولاً با پسوندهای مشخص ساخته می‌شود.

صفت وصفی ویژگی یا حالت موصوف را بدون نسبت خاص بیان می‌کند، مانند «خواب‌آلود» یا «فراموشکار».

صفت نسبی نمی‌تواند به شکل تفضیلی یا عالی ساخته شود و فقط نسبت را می‌رساند.

مثال‌ها

«مرد شیرازی» (شیرازی نسبت به شهر شیراز)

«کتاب فارسی» (فارسی نسبت به زبان فارسی)

«لباس بچگانه» (بچگانه نسبت به بچه)

«آهنگ شبانه» (شبانه نسبت به شب)

«آسمانی» (نسبت به آسمان)

«دروغین» (نسبت به دروغ)

خلاصه اینکه صفات نسبی صفت‌هایی هستند که با افزودن پسوندهای خاص به اسم یا صفت دیگر ساخته شده و نسبت خاصی را به موصوف خود می‌دهند و در جمله به عنوان توصیف‌کننده وابسته به اسم به کار می‌روند

سلام

گزینه چهارم درست است.