این بیت از شاطر عباس صبوحی را معنی کنید و مفهوم آنرا بیان نمایید

منظور از " تو " ، همان نورِ جان هست که در دل هست . تمامی اشعار عارفان ایرانی مربوط به دل دادگی و غم و اندوه برای جذب شدن به نور هست . سالک با مراقبه و مشاهده و حضور ، به مرحله ای میرسه که نور رو در دل رویت میکنه . حالا باید جذبش بشه . این ساعتها به مشاهده نور نشستن و جذب نشدن ، در اکثر شعرها مخصوصا حضرت عراقی و حافظ بسیار هست . 

منظور این هست که با اینکه دل غم تو رو نداره ، چون دل نادان هست و دائما میخواد به موضوعات مادی و لذت جوئی بچسبه . در واقع دل حوصله صبوری و تسلیم بودن رو نداره .  

اگر مصرع دوم رو درست فهمیده باشم منظور مُهر هست . مصرع اول مِهر . 

اگر مصرع دوم ، مُهر باشه ، یعنی با اینکه دل به دنبال لذت جوئی هست ولی نورِ جان در دل رویت میشه .یعنی تنها در دل میشه به نور رسید .  باید دل را از وابستگی و چسبندگی به دنیا خالی کرد تا دل بتونه قابلیت درخشنده شدن برای نور رو داشته باشه . 

خدا که از رگ گردن به آدمی نزدیکتر هست ، همان نورِ جان هست که در دل هست . 

برای درک کدواژگان اشعار بزرگان ایران زمین به 

rahnamaaries.blogfa.co   مراجعه کنید