«بس کن که هر مرغ ای پسر خود کی خورد انجیر تر // شد طعمه طوطی شکر وان زاغ را چیزی دگر»

بیت

 «بس کن که هر مرغ ای پسر خود کی خورد انجیر تر  // شد طعمه طوطی شکر وان زاغ را چیزی دگر»

به چه مفهوم عرفانی از توانایی‌های افراد اشاره دارد و مولانا چگونه این مفهوم را با تمثیل‌های پرندگان بیان می‌کند؟