پرسش در مقایسه نقشِ زبان در مثنوی معنوی و تاقدیس نراقی (بینامتنی)

طنز: این روزها پيدا كردن ضامن از بين دوستان كه جيبشان مثل قلب من پاك است و قلبشان مانند لاستيك‌های ماشينم صاف، چيزی شبيه شب قدر در سال است. ميخواستم وام بگيرم، اما من خجالتی به كی بايد رو میزدم كه ضامنم بشه؟ تو ذهنم با مرور همکاران و دوستان، دنبال يک ضامن ميگشتم تا اینکه با خودم گفتم: خودشه. بهش میاد چک داشته باشه. شمارشو  گرفتم و با آرامی يك دستی زدم. 
سلام، كجايی؟! 
تو اتاقم هستم! 
ای بابا! شما كه هنوز اون جایی؟! 
پس میخواستی كجا باشم؟! 
دستت درد نكنه بابا. تو من رو كاشتی تو بانك؟ مثل اينكه يادت نيست كه قراره ضامن من بشی؟ 
من كی گفتم ضامن تو ميشم؟! 
الان وقت اين حرف‌ها نيست. سريع دست چکت رو بردار بيا، بعداً همه چيز رو برات توضيح ميدم. 
بعد از ضمانت پرسید: از کجا میدونستی من دسته چک دارم؟ بهش گفتم: راستش اصلاً من نميدونستم تو دسته چك هم داری؛ همين طوری حدس زدم و بعد هم يك دستی زدم كه خوب افتادی تو تورم. 
اون هم بعد از كلی خنديدن گفت: بين خودمون باشه، میترسم ضامن بشم؛ چون ضامن چند نفر از دوستان شدم و خوش حساب نبودند، هر بار میرم حقوق بگیرم میبینم رفته پای ضمانت ها، الان چند ماهه با قرض و قوله زندگیم رو میگذرونم، نتیجه اخلاقی اینکه دسته چک برای افراد ساده و کمرو چیزی جز دردسر نیست.