?What is the moral message in this joke

Moral: Human conflict is often not about the cause, but about the innate tendency to disagree. 
پیام اخلاقی: درگیری‌های بشری اغلب به دلیل علت جنگ نیستند، بلکه به دلیل تمایل ذاتی انسان به اختلاف است.

آموزش ادبيات پارسی برای ما ایرانیان، آموزش وجود، اصالت، هویت، حقيقت و ماهيت ماست كه اگر زبان پارسی را درست بدانیم و درست استفاده کنیم و به كار ببریم، همین دانستن و به كار بردن در وضع و افكار و جهت گيرى كلّ جامعه و حركت اطرافیان تأثير ميگذارد. شاید این اثر گذاری نامحسوس باشد ولی اثری جدی و قوی دارد، این را فراموش نکنیم، ندانستن را عیب ندانیم، نپرسیدن و تلاش نکردن عیب است، و تلاش کنیم رشد زبان و ادبيات به وضعی دربيايد كه ما بتوانيم از محصول ادب گذشته ى تاريخی خودمان حدّاكثر استفاده را بكنيم. اقیانوسی از معارف در نثر و شعر گذشته ى ما موجود است؛ چگونه نسل ما و نسلهاى بعد خواهند توانست از اين گنجينه ى عظيم استفاده كنند؟ آیا به این فکر کرده ایم؟ ما اگر بتوانيم زبان فارسی را بدرستی در ميان مردم خودمان رشد بدهيم و اين توانايی را بوجود بياوريم كه زبان فارسی را بفهمند و به آن بدرستی تكلّم بكنند، اين گنجينه را در حقيقت ما زنده كرده ايم و محتواى اين گنجينه را در اختيارشان قرار داده ايم. 

خنده درمانی، اگر منهای باورهای عميق دينی باشد خنده دار است. شوخی، قایق آموخته‌ها را به اسكلۀ حافظه درازمدت می‌بندد تا آب فراموشی، آن را نبرد؛ به بركت شوخی و مزاح، مردم هنوز گل فاتحه نثار مرحرم كافی ميكنند. حاج آقا قرائتی، مؤسس خنده حلال در كشور، درباره فايده شوخی میگفت كه وقتی چيزی را در گونی ميريزيم، آن را تكانی ميدهيم تا جا باز كند، شوخی به موقع هم سبب ميشود، ذهن جا باز كند و خستگی از تن مخاطب و خودمان برود. پس بهتره شوخی و طنز را جدی بگيريم. 

بی آرزو چه ميكنی ای دوست؟ 
به ملال، در خود به ملال 
با يكی مُرده سخن ميگويم. 
شب، خامُش اِستاده هوا 
وز آخرين هياهوی پرند گانِ كوچ 
ديرگاه‌ها ميگذرد. 
اشكِ بی بهانه‌ام آيا 
تلخه ی اين تالاب نيست؟
احمد شاملو 

لالایی‌های شیراز 
لالاییت میکنم که زنده باشی 
کنیز حضرت معصومه باشی 
کنیز حضرت معصومه قم 
که تا صبح قیامت زنده باشی 
* 
لالا لالا گُل نعنا ننه جان 
از این کوچه نرو تنها ننه جان 
کوچه برُّی [زیاد] شوخ [گستاخ] داره ننه جان 
سرت را می‌بَرند از راه ننه جان
واژه لالایی صفت نسبی لالا است و در فرهنگ فارسی معین، به معنای آوازی است که مادران و دایگان برای خواباندن طفل شیرخواره میخوانند. لالا یا لَله به معنای بنده و خدمتکار، مربّی بزرگ زادگان و خفتن درزبان کودکانه است. در فرهنگهای لغت فارسی قبل از فرهنگ فارسی معین، واژه لالایی ذکر نشده، امّا واژه بنگره درهمان معنی لالایی آمده است. در لغت نامه دهخدا آمده است که: بنگره، صوتی و ذکری را گویند که زنان به وقت خوابانیدن اطفال میخوانند تا ایشان به خواب روند و آن را نانو نیز گویند: 
تو خفته ای خوش ای پسر و چرخ روز و شب 
همواره میکشد به بالینْت بنگره/ ناصر خسرو 
ریشه کلمه بنگره از بانگ است که در زبان پهلوی وَنگ  Vang تلفّظ میشده و به معنی صدا، آواز یا گریه همراه با ناله است. پیشوند این کلمه یعنی بن در فرهنگ بهدینان به معنای حبس و بند آمده است. بدین ترتیب بنگره یعنی بانگ بلند، ناله بند یا ناله خاموش کن.

نقل قول: بعضی از شعراى نزديك به زمان ما گاهی اشتباه نموده اند و دو موضوع را در دو بيت ميگويند كه اصلاً به هم ربطی ندارد؛ بلكه ضدّ هم هست؛ تصور ميكنند كه اين از خصوصيات غزل است! علّتش اين است كه نكته را نفهميده اند و نميدانند كه مقصودِ از گفتۀ اساتید این فن، از بی ارتباطی چيست. شما نگاه ميكنيد، می بينيد كه ابيات يك شعر، از بيت بالا تا بيت پايين، به هم ربطی ندارد؛ يك جا می بينيد كه بين دو بيت چيزى جا افتاده؛ معلوم است كه اين دو بيت به هم وصل نميشود؛ البته در داستان هم عيناً همينطور هست. 
اگر از قطعات چهل تكّه ى داستان، كه از اين چهل تكّه، پارچه ى زيبا و مصوّرى درست شده، يك قسمت جا افتاده باشد، اين نقش ناقص و ناتمام است؛ درست مثل اينكه از مجموع تكّه هاى يك داستان، يك نقّاشی بزرگ به وجود بيايد، كه هم بايد بخشهاى آن زيبا باشد، و هم پیوستگی و ربط اين بخشها با همدیگه زيبا باشد. 
وگرنه، چفت و بست هاى داستانی آن قابل دفاع نيست. چطور شد كه آدمی در ظرف هشت ماه، از يك شخصيت به شخصيت ضدّ خودش تبديل شد؟! نويسنده ى داستان براى اين پرسش جوابی ندارد. اين طور بايد نقد كنيم. و با انصاف باشیم و نقاط قوّتش را هم بگوييم. 
ما روی كرده از همه عالم به روی او
وان سست عهد روی به ديوار ميكند 
عاقل خبر ندارد از اندوه عاشقان
خفتست او عيب مردم بيدار ميكند
غزل سعدی شیرازی 

درود بر شما

به نظرم این نشون میده که انسان ها هیچوقت بصورت پیوسته در صلح زندگی نکردن چه در گذشته، چه در زمان حال و حتی احتمالا در آینده، اما همیشه به دنبالش بودن

صلح و آرامش اونها غالبا با بهانه های مختلف از بین رفته، از همون ابتدا اگه در نظر بگیریم اختلافات قبیله ای، درگیری برای تامین مراتع برای دام ها، برای حقابه، برای دسترسی به منابع، بعدها برای کشورگشایی، برای اثبات حقانیت مذهبی، زمانی بر سر  انرژی، اقتصاد، ایدئولوژی...... همیشه یه بهانه ای تراشیده شده فقط شکل بهانه ها عوض شده

امپراتور فکر و ذهنش توی صلحه، درمورد  صلح از مسافر می پرسه. مسافر بر خلاف انتظار امپراتور، از جنگ براش میگه! 

میخواد بگه در آینده، نه تنها خبری از صلح بین انسانها نیست، بلکه مسائل جدیدی پیش میاد که انسانها بر سر اونها جنگ میکنند؛ مسائلی که در گذشته، اصلا وجود نداشته (didn't even exist). 

شاید پیامش این باشه که هرچی زمان میگذره، بشریت بیشتر و بیشتر از صلح و آرامش فاصله میگیره و بیش از گذشته به سمت جنگ های پوچ حرکت میکنه