در داستان لیلی و مجنون، نام پدر و مادر مجنون چه بود؟

لالایی‌های بندر عباس 
لالا لالا به جان تو 
سر و جانم فدای تو 
فدای دیدگان تو 
فدای روی ماه تو 
*  
لالا لالایی گل انار مادر 
روز در بغل و شب به کنار مادر 
هر وقت می‌آیی در کنار مادر 
خرسند شود دلِ کباب مادر 
موارد اهمّیت و کاربرد لالایی‌ها که، سخنان شیرین، ساده، کوتاه و آهنگینی است که برای آرام کردن و خواباندن کودک توسط مادر، پدر، دایه و یا مادر بزرگِ طفل خوانده میشود و از یکسو بیانگر احساسات درونی، آلام و آرزوها، ویژگیهای روحی و مشکلات و مسائل خانوادگی و اجتماعی زنان و مادران است و از سوی دیگر، با مضامین لطیف و سرشار از مهر و عاطفه خود، پیوندی ناگسستنی میان مادر و فرزند به وجود می‌آورد. 

نيمه شب گهواره‌ها آرام می‌جنبند 
بی خبر از كوچ درد آلود انسانها 
باز هم دستی مرا چون زورقی لرزان 
می كشد پاروزنان در كام طوفانها 
چهره‌هايی در نگاهم سخت بيگانه 
خانه‌هايی بر فرازش اشكِ اخترها 
وحشتِ زندان و برق حلقهٔ زنجير 
داستانهايی ز لطفِ ايزد يكتا
فروغ فرخزاد 

بين ادبيات و اسلام و همینطور، ايرانی بودن و علاقه به زبان پارسی، هیچ تضادّى وجود نداره، و اينها در كنار همدیگه ميتوانند كمك خوبی برای بالندگی كشور باشند، و مثل ضربه گير، از آسيبهاى بیرونی و زياده كارى هاى درونی، بويژه ادبيات كلاسيك ما كه در طول تاريخ پر از بالا و پايين كشورمان به نرمى و زيبايی، و با آرامی و هشيارى، همواره مفاهيم ريز و درشت و عريق و عميق اسلامی را از عرفان و تصوّف گرفته تا آداب و اعمال دينی و حتّی نيت هاى مثبت و فريضه‌ها را در چهارچوب اشعار و داستانها و حكايتها و روايتها از رهگذار ادبيات مكتوب (كتابها) و ادبيات شفاهی (نقلِ سينه به سينه) بازتاب داده و به دوش كشيده و از اين نگاه، سربلند است. 
بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی
می‌خواند دوش درس مقامات معنوی 
يعنی بيا كه آتش موسی نمود گل
تا از درخت نكته توحيد بشنوی
این شعر زیبا از کیست؟

جان در حمايت يك دم است، و دنيا وجودی ميان دو عدم. 
دين به دنيا فروشان خرند 
يوسف بفروشند تا چه خرند؟ 
الم اعهد اليكم يا بنی آدم ان لاتعبدوا الشيطان/ گلستان سعدی.
ادیبان و شاعران پارسی، اگر بدين زبان گفتند و سرودند و نوشتند، بر اين بنياد ديرسال بوده است كه از ساحرى اين زبان در انتقال مفاهيم، آهنگ نرم خو و جويبارى آن، تراش خوردگی واژگانش و بسی ديگر از توانمندى هاى آن، بخوبی آگاه بوده اند. و نيز بسی از علما و تربيت يافتگان نظام علمی حوزوى كه در ذروه ى ايشان و در روزگاران كنونی است كه ایرانیان، به زيركی مؤمنانه ى خويش و هنرِ برآمده از جان شيفته اش، ارزش اين زبان توانا را شناخته، و آن را به روانی قلمی كه از سرچشمه ى جوشانش سرريز ميشده، 
در همه ى دوران، دانشمندانش بر سر اين باور بوده و مانده، كه توش و توان زبان و نيز ادب پارسی فراوان و سرشار از انديشه و حكمت است و تأثير شگرف آن بر دل و جان گزيرناپذير. 

سبک‌های شعر فارسی هشت سبک میشوند: 
۱. سبک خراسانی. 
۲. سبک بینابین یا حدواسط (سلجوقی). 
۳. سبک عراقی. 
۴. سبک حدواسط یا مکتب وقوع و واسوخت. 
۵. سبک هندی. 
۶. سبک دورۀ بازگشت ادبی (بینابین). 
۷. سبک دورۀ مشروطه. 
۸. سبک دورۀ معاصر یا نو.

نامش محمد صادق فرزند میرزا حسین فراهانی ملقب به ادیب الممالک فراهانی و امیرالشعرا و متخلص به امیری، شاعر، ادیب و روزنامه نگار دورۀ مشروطه بود. در زمانی که نهضت آزادی خواهان ایرانی بر ضد استبداد قاجار پا گرفت و مردم طالب استقرار نظام دموکراسی بودند، نوشته‌های ادیب الممالک در پیشبرد سطح آگاهی آنان از حقوق سیاسی و اجتماعی خود و تهییج آنها به ایستادگی در برابر فشار و تهدید حکومت اثر زیادی داشت. او فقط شاعر محفل و انجمن نبود که در گوشه ای بنشیند و به سرودن اشعار وطنی اکتفا کند. او خود در فعالیت‌ سیاسی و اجتماعی شرکت میکرد و در ریشه کنی استبداد و استقرار حکومت شورایی به مجاهدان یاری میرساند. او حتی یک بار همراه مجاهدان آذربایجان و گیلان که بر ضد محمدعلی شاه و به قصد فتح تهران به این شهر روی آوردند، سلاح به دوش وارد پایتخت شد. او نخستین شاعری است که در ایران به کار روزنامه نگاری هم پرداخته است؛ بنابراین، میتوان او را طلایه دار شعرای روزنامه نگاری چون ملک الشعرای بهار، اشرف الدین گیلانی، علی اکبر دهخدا، فرخی یزدی و میرزاده عشقی دانست. وی از میان انواع قالب‌های شعر، بیش از همه به قصیده و قطعه تمایل نشان داده، گرچه غزل، در کنار قصیده، یکی از دو قالب شعری مسلط تا آن زمان بود، ولی ادیب قصیده و سپس قطعه را برای اظهار مقاصد خود مناسب تر می‌یافت. علاوه بر قصیده و قطعه، ادیب به ترجیع بند، ترکیب بند و مسمّط، که در واقع قالب‌هایی تفننی اند، گرایش نشان داده است؛ زیرا این گونه‌های شعر که تنوع، موسیقایی و جذابیتی دیگر دارند، قالب‌های مناسبی برای مضامین اجتماعی، سیاسی و وطنی بوده است؛ نمونه ای از اشعار ادیب الممالک فراهانی:  
این چه مشروطۀ منحوسی بود؟ 
که در رنج برین خانه گشود؟ 
این چه برق است که از خرمن مُلک 
بُرد بر چرخ نهم شعله و دود؟ 
این چه عدل است که از ما بِستد؟ 
آنچه بخشندۀ منان بخشود؟ 
گرچه مشروطه نبود این ترتیب 
جو به ما داده و گندم بنمود 
دوخت بر قامت ما پیرهنی 
که نه زآن تار عیان است و نه پود 
پیرهن پاره و یوسف در چاه 
گرگِ مسکین دهنش خون آلود 
هر که آمد به سر مسند امر 
ریش برکند و به سبلت افزود 
بُن دیوان حرم را کاوید 
بام ایوان کلیسا اندود 
بُرد ازین ملک حمیت کالا 
کرد ازین خانه سعادت بدرود 
ظلم و اجحاف و ستم یافت رواج 
عدل و انصاف و کرم شد نابود 
سگ چوپان شده با گرگ انباز 
بره را گرگ ستمکاره ربود 
دیده در خون جگر زد غوطه 
باد لعنت به چنین مشروطه 

گزینه . ج.درسته..

البته قیس ابن معاذ  از قبیله بنی عامر عرب هم   توضیحی هست.

با درود

گزینه ج :پدر قیس مردی متمول و سرشناس از قبیله بنی عامر است