در کدام عبارت غلط املایی یافت میشود؟

نقل قول: در حال حاضر نگارش فارسی يك اسلوب و چهارچوب خوب پيدا كرده، و نويسندگان خوبی پيدا شده اند، که دو خصوصيت را در زبان با هم آميخته اند؛ يكی استواری سخن و دوّم سادگی آن. يعنی سخن استوار و به شكل همه فهم و ساده به وجود آورده اند... اما اگر دقت کنیم متوجه میشویم متن و نوشته هایی که در  راديو و تلوزیون خوانده میشود، بخصوص آنجاهايی كه يك مقدار جنبه ی ذوقی و ادبی ميخواهند به آن داده بشود، آنچنان پيچيده و مُغلَط و شايد، اگر جسارت نباشد، مواردی غلط در آن مشاهده ميشود كه تعجّب آور است. آخه این چه کاری است كه آدم بنشيند با زحمت يك لقمه ای را از زمين بردارد، بعد به پشت گردنش ببرد، با زحمت زياد سرش را خم كند، اين لقمه را بچرخاند و بگذارد دهانش؟!.. يك چنين اشکالاتی را در بعضی از نوشته جات رسانه ای میبینیم، در حالی که هیچ لزومی ندارد اینگونه رفتاری با ادبیات پارسی بشود. در اینگونه مواقع چه بهتر که برويم سراغ ساده نويسی، و ساده گویی. رسانه احتياج دارد به اینکه مردم حرف را بفهمند. اگر چنانچه يك چيزی گفته شد كه مردم نفهميدند، حالا به فرض که يك آدم عامّی تصوّر كند كه اين خيلی ادبی و فنی است، گرچه مردم عادی همان را هم ادبی نمیداند. اين چه فايده اى دارد؟ مهم این است که مردم اين حرف را بفهمند؛ با این زبان شيرين و پارسی و همه كس فهم و درعين حال استوارى که ما داریم، چرا اینقدر بهش بی توجهی میشود؟ آیا متن معضل و معوج و پيچ وخم دار و مخصوص را برای خواص تهیه میکنند؟ بسیار میشنویم که اساتید نقد میکنند که خبر بايستی در نهايت زيبايی و گستردگی باشد؛ يعنی همه بفهمند. یعنی وقتی پيرزن بیسوادی هم كه در خانه نشسته، وقتی پیچ راديو يا تلويزيون خود را باز كرد، بفهمد چه ميگوید؛ اين همان كارِ هنری است که جامعه ما نیاز دارد. وظیفه رسانه چیست؟ پر كردن خلأ ذهنی جامعه، نشان دادن خطّ فكری برای پیشرفت جامعه و تحليل و تفسيری كه مردم ما نیاز دارند، بايد با زبانی تنظيم شود كه فراغ و خلأ ذهنی مردم ما را پر كند. يعنی تا كسی پيچ راديو را باز كرد، يك خطّ فكری دريافت كند. ثمره اين كار، بسيار مثبت و خوب است؛ منتها هميشه با هدف گستره نگری مردم انجام شود. يادمان باشد كه يكی از هدفهای ضروری ما اين است كه ذهن ملت خوبمان باز باشد. صدا و سيما رايج ترين و پربُردترين وسيله برای انتقال تمام مفاهیم است؛ غلط گويی، درست گويی، غلط انديشی، درست انديشی، افكار گوناگون و معارف مختلف. اگر ما حقيقتاً مسئله ی زبان فارسی را يك مسئله ی اساسی و جدّی بدانيم، نه يك مسئله ی تشريفاتی و احياناً از نظر بعضی افراد خام يك وسیله غربی و طاغوتی، اين مسئله در صدا و سيما جزو واجب ترين كارها است، پرداختن به زبان پارسی در رسانه جزو واجبات ملی ماست، رسانه ما بايد تصميم بگيرد كه در مقابل بی مبالاتی نسبت به زبان در اين زمان بشدّت بايستد؛ يعنی مديريت بايستی اين مسئله را واجب و لازم برای خودش بداند، این شیوه غلط گویی در رسانه، آسیب زیادی را به زبان ما وارد کرده. شعر به آن قشنگی حافظ يا صائب را غلط ميخوانند؛ آدم ميخواهد يقه ى خودش را پاره كند! هم بد ميخوانند، هم زشت ميخوانند؛ از همه زشت تر اینکه اين قضیه در حالی است كه اين اشعار را به عنوان تفريح و رفع خستگی، ميان دو برنامه میخوانند! آخر چه اصراری است آدم شعری را كه بلد نيست اینگونه آبرو ریزی کند؟ چيزی كه خوانده ميشود، بايد يكی از قوی ترين و صحيح ترين متون پارسی و ملی ما باشد؛  

گزینه.الف.بیهده.

عقلِ نفیست را چه شد تا نفسِ خویش غالب آمد؟ زمانی به فکرت فرو رفت.

قالب اشتباهه و غالب درسته

گزینه.الف  بیهده..بیهوده

گزینه ب.ـفضایل..فضائل

نفیست باید جدا نوشته نشه 

احیانا

در گزینه دال قالب آمد غلطه غالب  آمد صحیحه

سلام ، گزینه شماره ۴ غلط املایی دارد ، 

غالب باید باشد نه قالب