نوع دستوری واژه ها کدام است؟

محمد معزی (۴۳۹ تا ۵۲۱ ق) از شاعران بزرگ دربار ملکشاه سلجوقی بود و از سوی این پادشاه لقب امیر گرفت و به همین دلیل است که به وی امیر معزی میگویند. پس از مرگ ملکشاه، معزی به خدمت سلطان سنجر درآمد. به سبک خراسانی گراش دارد، و ظاهرا فاقد سبک شخصی و سبک او اقتباسی از سبک عنصری و فرخی است. بیشتر اشعار معزی قصیده و غزل مدحی و توصیفی است. ماهیت عمده شعر معزی سادگی آن است، وی معانی بسیار را در الفاظ ساده و خالی از تکلف ادا میکند. کوششی که او در سرودن غزل‌های نغز به کار برده مسلماً وسیله مؤثری در پیشرفت فن غزل سرایی شده است. معزی در ترکیب الفاظ بیشتر از شاعران دیگر اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم هجری تحت تأثیر لهجۀ عمومی عصر خود قرار گرفته است. امیر معزی یکی از چند شاعر بزرگ ایران است که همواره آنان را در صف مقدم شاعران پارسی گوی قرارداده و به استادی و عظمت مقام ستوده اند. نمونه ای از شعر او: 
یاد باد آن شب که یارم دل ز منزل برگرفت 
بار در بست و ره منزلگه دیگر گرفت 
تا کشیده رنج داغِ هجر بر جانم نهاد 
ناچشیده می‌خمار مستی اندر سرگرفت 
چنبر زلفش ز من بربود چرخ چنبری 
تا ز هجرش قامت من پیکر چنبر گرفت 
گفتم ای شَکَّر لبا نزدیک من باز آی زود 
چشم بر هم زد به لؤلؤ لاله در شکّر گرفت 
شد جهان برچشم من همچون دلم تاریک و تنگ 
چون کشید او تنگِ اسب و تنگم اندر برگرفت/ امیرمعزی، قصاید.

مسعود سعد سلمان چنان اهمیتی در ادبیات پارسی و ادبیات سبک خراسانی دارد که بسیار مورد توجه منتقدان ادبی است، این اهمیت بخاطر حبسیه سرایی‌های اوست که یک نوآوری در شعر پارسی محسوب میشود. حبسیه اشعاری است که در حبس و زندان و در گلایه از رنج و سختی‌های آن سروده میشود. مسعود بیشتر اشعارش را در زندان و حبس سروده است بدین لحاظ احساسات و عواطف در اشعار او نمود آشکاری دارد و از نمونه‌های نادر شعر قرن ششم هجری قمری است که مسعود در آن درون گرایی کرده است. او بیش از ۱۸ سال از عمر خود را در زندان سپری کرد و در این زمان اندوهگین و غمگین اشعار ارزشمند و زیبایی سرود که بعد از چندین سده هنوز مورد توجه ادیبان و شعر دوستان قرار دارد. وی سبک و نوآوری خاصی در سرودن اشعار خود داشت و در قالب قصیده و رباعی در مدح سلاطین عصر خود مدیحه سرایی میکرد که این شعرها اکنون بصورت دیوان در دسترس قرار دارد. 

درود.گزینه .ج.صحیح ااست..

درود .گزینه ج درسته..

بانو شاعره زیور/ زیب النساء
نامش که در اشعار خود به آن تخلص نموده زیب النساء و از طایفه شاملو، و چنانکه محمود میرزا نویسنده تذكره نقل‌مجلس متذكر میشود در علیشکر همدان ساکن بوده. دیوانی از اشعار وی بجای مانده ولی به درستی محافظت نکردیده، قطعه شعری از سبک وی: 
دور باد از سر تنی که‌آلایش داری نشد 
کور به چشمی که لذت گیر دلداری نشد 
حیف از عمامه زاهد که با صد پیچ و تاب 
رشته تزویر گشت و تار زناری نشد 
در دیار دوستی، بی قدری زیور ببین 
پیر شد زیب النساء او را خریداری نشد.

ساختمان: مشتق (از ریشه "ساخت" + پسوند "ـمان")شهروند: مشتق (از "شهر" + پسوند "ـوند")زد و خورد: مرکب (ترکیب دو فعل ساده "زد" و "خورد")خوشبخت: مشتق مرکب (از "خوش" + "بخت" که هر دو مشتق هستند، اما به صورت واحد)بنابراین علیرضاجان جواب گزینه الف میباشد امیدوارم درست باشد چون از فرزندم تقلب گرفتم