نوع (ی) در عبارت زیر کدام است؟

علمی: آتشفشان‌ها جزو نیروهای مهیب طبیعت اند و الهام بخش نیز هستند. در اصل تمام فورانها نتیجه ماگمای زیر زمین اند که با فشار به سطح زمین هُل داده میشوند، و بصورت گدازه خاکستر و سنگ فوران میکنند اما چه ساز و کارهایی فوران‌ها را موجب میشود؟ دقیقاً چه چیزی باعث میشود؛ سنگ مذاب از داخل زمین بالا بیاید و مقابل چشمان ما منفجر شود؟

با من چوشب وصل تو بگشاید راز 
ناگاهم از شام کند صبح آغاز 
با اینهمه گر عوض کنندم ندهم 
کوتاه شبی از آن بصد عمر دراز 
این دو چهار پاره نیز از سفینه فرخ: 
امروز مرا بی رخت ای سیمین بر 
از ضعف آن و درد دل و خون جگر 
عمری است که گر عوض کنم با مرگش 
چیز دگرم نهاد باید بر سر 
بانو شاعره عایشه مقبریه/ عاشی سمرقندی

بانو شاعره حاجیه زند 
طواف کعبه مرا حاجیه میسر شد 
خدا زیارت اهل دلی نصیب کند
این شاعره از اولاد شیخعلیخان زند و همسر فتحعلیشاه قاجار بوده، و شیخعلی میرزا معروف بشيخ الملوك از سلب فتحعلیشاه و بطن این بانو بوجود آمده و بنام جد مادری خود نام گذاری شده است، بانوی نامبرده در عین حال که به زیور زهد و تقوی مزین بوده خط و سواد و طبع و ذوقی داشته.

بانو شاعره بزرگی: صاحب تذكره مرآت الخيال که معاصر شاه جهان پادشاه هندوستان بوده مینویسد بزرگی زنی است که اصلش از کشمیر و در زمان جهانگیر پادشاه هند از شغل سابق که لولی [۱] بوده منصرف و گوشه نشینی اختیار کرده. روزی چهار شاعر برای دیدن او رفتند، بزرگی اجازه ورود نداد و در این اثناء بچه عربی که خالی از تعشق نبود رسید و او را اجازه ورود داد. این رفتار بر شاعران گران آمده این رباعی نوشته نزد او فرستادند: 
ای شیوه کفر و دین بهم ساخته ئی 
غم را بوجود خود عدم ساخته ئی 
آثار بزرگی ز جبینت پیداست 
گه با عرب و گه بعجم ساخته ئی 
بزرگی فی البدیهه این بیت مشهور را گفته و در جواب فرستاد: 
روزی که نهادیم در این دیر قدم 
گفتیم صلای است عرب را و عجم 
مرات الخيال نوشته که این بیت مشهور هم از او است: 
مو بمو در ناله‌ام گوشی که استاد ازل 
رشته جانم بجای تار در طنبور بست
توضیح:
[۱]: لول بمعنی بی حیا و بی شرم ولولی زن بدکار را گویند/برهان قاطع

بی همگان به سر شود، بی تو بسر نمی شود
این شب امتحان من، چرا سحر نمیشود؟
مولوی که سر زده، دوش به خوابم آمده
گفت که با یکی دو شب، درس به سر نمیشود!
خر به افراط زدم، گیج شدم قاط زدم
قلدر الوات زدم، باز سحر نمیشود!
با این فرض که همه عقلاى عالم ‏به وجود یک عده امور جدى معتقدند، بایستى شوخی هاى ما بصورت ‏استراحت­ هایى باشد براى تکاپو در کار و فعالیت، و زدودن تنش ها و استرس، که این طنز را حتی در بدترین شرایط لازم میدانیم. آرى، بایست‏ شوخى کنیم، تا از یکنواختی و فشار روانی بکاهیم، اما ضمناً باید بدانیم که این شوخى در حقیقت، مانند بیرون آمدن از کشتى است که در سطح اقیانوس زندگى در حرکت است و گام گذاشتن به صندوق ‏مقوایى است که در روى امواج اقیانوس بى‏اختیار جست و خیز میکند. ممکن ‏است این کار خنده‏آور، تلخى یکنواخت ‏بودن حرکت کشتى و تماشا به دستگاه و ساکنان کشتى را به دست فراموشى بسپارد، اما نباید فراموش کرد که درنوردیدن ‏پهنه بیکران دریا، احتیاج به همان کشتى مجهز دارد که حتى کوچکترین پیچ ومهره‏اش هم به طور جدى منظور شده است/ از علامه جعفرى

قانعی و سامعی یعنی قانع بودن و سامع بودن

در نهایت  ی مصدری هستند