مصرع دوم بیت زیر کنایه از جیست

درود فراوان بر شما دکتر عزیز، اراتمند و سپاسگزار شما هستیم🙏عذر خواهی میکنم از اینکه کمی تامل میکنم تا دوستان با حوصله پاسخ بدهند و دست آخر منم نخودی حساب میشم، خب، رسیدیم به فردوسی جان که قراره خستگی ما رو در کنه، حکایت شیرین مهراب هستش که خسته و کوفته میاد به کاخش و سیندخت را می‌بیند که ناراحت و افسرده قنبرک زده است. میپرسد که چرا کشتی هایت غرق شده؟ سیندخت در جواب به مهراب حرفهای خاله زنکی میزند که فکرم نگران سرانجام زندگی و مرگ است، که زندگی همچون درختی است که در نهایت به زوال میرسد و میمیریم و ناراحت آینده فرزندمون رودابه هستم و... که میگه: 
فرو برد سرو سهی داد خم 
به نرگس گل سرخ را داد نم 
البته پاسخ دوستان درسته ولی نکته ریزی داره که اشاره میکنم. درخت سرو بلند که نماد تجربه و پختگی هست سرش را پایین آورد بعنوان تواضع و مسئولیت پذیری و برای مدیریت خانواده و با گل نرگس چشمش، به سیندخت که به گل سرخ و لطیف تشبیه شده، آب که اشک چشم خودش هست داد. که باز این آب و اشک چشم کنایه از (دلگرمی و آگاهی و امید و آرامش) هست. چون سیندخت نه تشنه بود و نه اشک و آب میخواست، در واقع، وقتی سیندخت ناامید میگه: 
یکی تنگ تابوت ازین بهر ماست
درختی که تریاک او زهر ماست
یعنی: از این درخت زندگی فانی، که برای تابوت تنگ و تاریک ماست، نوعی تریاک تولید میکند که در واقع، به جای نفع، زیان و زهر آور برای ماست.. الخ که دلداری و آرامش بهش میده که امیدوار باشه و خیلی منطقی و آموزنده بهش میفهمونه که آره.. روزگار و تقدیر به گونه‌ای نمیگذره که ما بخواهیم، و تنها کسی که عاقل و خردمند هست، میتونه با این واقعیت کنار بیاد و آن را درک کند. در واقع، زمانه با ما مانند دیگران رفتار نخواهد کرد و هر کسی باید با واقعیت‌هایی که وجود دارد، مواجه بشه. ضمناً شاهنامه فردوسی شاهکاره چرا؟ چون پیچیدگی هایی داره که مثل کلاف سردرگم بهم تنیده شده، و این قسمت شاهنامه همراه اتفاقات و تنش های زیادی هست، ولی باز در این بگیر و ببند، توصیه میکنه که امیدوار باش و از این پس هر کاری را که به ذهنت میرسد درست است را انجام بده و از عقل و خرد بعنوان راهنما استفاده کن، متاسفانه، در شش نسخه متعدد جعلی شاهنامه نکات وهن آلودی اضافه شده که باعث شاهنامه ستیزی شده، فردوسی بزرگمردی فرهیخته و بااخلاق و صاحب کمالات بوده که مظلوم و بازیچه سیاست و یهود شده، درود بر شما که این فرهنگ رو نشر میدهید، و سپاسمند که تحمّلم کردید،😀 یاحق🙏
 

درود بر همگان ، 
 در مصراع نخست میگوید درخت سرو سرش را فرو برد به سوی زمین (خم کرد)  و به گل نرگس سرخ رنگ آب داد (نم)
اندکی من پی نبرم از   خواسته شما  گرچه من گزینه اشک دیده را برگزیدم چرا که گزینه  های اول و سوم   کنایه ای پیدا نکردم
گمان میکنم شاید اینجا خواسته اشک ها باشد چرا که  گمان میکنم  واژه نرگس در سخنگان پارسی به چم "چشم" هم است 
زمانی که میگوید "به  نرگس گل سرخ را داد نم" میتوانیم اینگونه بگویم : "به چشم گل سرخ داد نم"  همان "گریه کردن "  ، دوست دارم اندیشه شما را در این باره بشنوم اگر نادرستی گفتم.
پیروز باشید ، بدرود.
 

سرو بلندقامت سرش را خم کرده و به گل نرگس سرخ رو آب میده

پس گزینه دو اشک دیده باید باشد