مقصود از «عرض» چیست؟

شاهنامه تاریخ واقعی گذشتگان ماست، تصویر حقیقی و ملی، زن شاهنامه از خطر نمی هراسد و هم گام مردان به آغوش سختی ها میرود. مانند فرنگیس که پا به پای گیو و کی خسرو از جیهون رود که می بایست با کشتی از آن عبور کرد با اسب از آن میگذرد، و تفاوتی ميان او با پادشاه و یک پهلوان بزرگ (کی خسرو و گیو) نیست.
به آب افکند خسرو سیاه
چو کشتی همی راند تا باژگاه
پس او فرنگیس و گیو دلیر
نترسد ز جیهون و زان آب گیر
بدان سو گذشتند هر سه درست
جهان جوی خسرو سر و تن بشست
دلیری و شجاعت از ویژگیهایی است که در وجود زنان شاهنامه درخشان بوده و به چشم می آید
پس از آن که فرود به دست سپاه توس کشته میشود. جریره مادرش برای این که زنان و ثروت دژ به دست آنها اسیر و تاراج نشود دژ را آتش میزند و خود و دیگر زنان را میکشد.
پرستنده گان بر سر دژ شدند
همه خویشتن بر زمین بر زدند
یکی آتشی خود جریره فروخت
همه گنج ها را به آتش بسوخت
یکی تیغ بگرفت زان پس به دست
در خانه ی تازی اسپان ببست

شکمشان بدرید و ببرید پی
همی ریخت از دیده خوناب و خوی
بیامد به بالین فرخ فرود
یکی دشنه با او چو آب کبود
دو رخ را به روی پسر بر نهاد
شکم بردرید و برش جان بداد
گردیه خواهر بهرام چوبین نیز از خسرو پرویز میخواهد به وی هنگامه دهد تا توانایی های خود را آشكار نماید. آنگاه به رسم سواران زره به تن میکند و وارد ميدان ميشود.
بشد گردیه تا به نزدیک شاه
زره خواست از ترک و رومی کلاه
به شاه جهان گفت دستور باش
یکی چشم بگشا ز بد دور باش
بن نیزه را بر زمین بر نهاد
ز بالا به زین اندر آمد چو باد

به باغ اندر آوردگاهی گرفت
چپ و راست بیگانه راهی گرفت
همی هر زمان باره برگاشتی
وز ابر سیه نعره برداشتی