مراد از "کوهکن" در بیت زیر کیست

به ساغر کرد ساقی بادهٔ ناب
فکند الفت میان آتش و آب

گرفت و داد ساغر کوهکن را
که درمان ساز غمهای کهن را

بدو فرهاد گفت ای دلنوازم
غمی کز تست چونش چاره سازم

بگفت این می به هر دردی علاج است
یکی خاصیتش با هر مزاج است

ز درد ار خوشدلی می کان درد است
وگر دلخسته ای درمان درد است

چو از نوشین لبش کرد این سخن گوش
به روی یار شیرین شد قدح نوش

چو نوشید از کفش جام پیاپی
عنان خامشی برد از کفش می

برآورد از دل پردرد فریاد
بگفت آه از دل پردرد فرهاد

✏ وحشی بافقی