دیدگاه فردوسی، نظامی، مولوی.

وقتی ميگوييم درست ترين مطالب، يعنی بايد از مطالب مشكوك و همچنين مطالب یقینی ولی غيرقابل اثبات پرهيز كرد. مطالبی وجود دارد كه مشكوك نيست و ممكن است از نظر ما محکم هم باشد امّا قابل اثبات نيست، يا لااقل ما، نميتوانم آن را ثابت كنیم؛ ولو ديگرى اثبات ميكند، آن را نگویيم. در نشر پارسی، هر جاى دنيا هستيم، بايد همّت کنیم كه زبان فارسی را به انواع و اقسام روشها ترويج كنيم. اين ترويج با پخش برخی از كتابهاى فارسی در بعضی از كشورها كه طالب طبيعی دارد، فرض كنيد ديوان حافظ و كلّيات سعدى در هند و پاكستان و غیره از طرف مردمشان استقبال شده، و همچنین از راه هاى ديگر؛ حتّی استفاده از زبان فارسی در جلسات رسمی، تا آنجا كه ممكن باشد و مانعی وجود نداشته باشد، ميتواند مفید باشد. 

فردوسی جهان را به دو قطبِ آشکار تقسیم میکند: نیکی (قهرمانانِ ایرانی) و بدی (دشمنان). اما در آثارِ نظامی، تضاد پیچیده‌تر است؛ مثلاً در لیلی و مجنون، تضاد اصلی میانِ عشقِ افراطیِ مجنون و قوانینِ اجتماعیِ زمان است.

بزرگی میگفت: وقتی به خانه فقیرتر از خودت میروی و مهمان میشوی، از خدا شاکر میشوی. وقتی به خانه غنی تر از خودت میروی و مهمان میشوی، خدای ناکرده خلقت تنگ میشود و از خدا طلبکار و دلگیر میشوی و یا همسرت به تو میگوید: تو اصلا به فکر زندگی ما نیستی، اصلا تو عرضه نداری... در نتیجه رابطه بین شما هم به هم میخورد. پس مصلحت در این است که در امور دنیوی با پایین تر از خودمان بنشینیم، و در امور علمی و اخلاقی با بالاتر از خودمان. عجب پند پر مغزی.

شخص بزرگی میگفت: چشم آدمی اگر قشنگ بین باشد، خوب است. امیدوارم آهسته آهسته در صدد باشیم که زیبا ببینیم. از چشم خود خدا ببین که چگونه مخلوقش را دوست دارد. مخلوق خود اوست. اگر هیچ کس او را نخواهد، میگوید بنده ام خودم تو را میخواهم. مبادا خدای نخواسته در زندگی تان یک وقت عیب جویی و عیب بینی کنید. مؤمن اصلا در صدد عیب جویی نیست که نیست. حتی در صدد عیب دیدن در معیوب‌ها هم نیست. مؤمنین در هر کسی پی خوبی میگردند، هرچند یک ذره باشد. آسمان و زمین پر از حسن و زیبایی است.

گزینه الف شامل حال  این بزرگان  است

با درود  و عرض ارادت... 

گزینه«  الف»  صحیح است.