چنگ در ابیات زیر بترتیب به چه معنی است

درود فراوان بر شما 🌹🪻
گزینه سوم اضافه اینکه، در داستان طولانی و شورانگیز بیژن و منیژه فردوسی حکیم ابتدا با اخترگویی تصویر سازی را برای مخاطب اینگونه آغاز میکند: 
شبی چون شبه روی شسته بقیر 
نه بهرام پیدا نه کیوان نه تیر 
دگرگونه آرایشی کرد ماه 
بسیچ گذر کرد بر پیشگاه 
شده تیره اندر سرای درنگ 
میان کرده باریک و دل کرده تنگ 
ز تاجش سه بهره شده لاژورد 
سپرده هوا را بزنگار و گرد 
سپاه شب تیره بر دشت و راغ 
یکی فرش گسترده از پرزاغ 
نموده ز هر سو بچشم اهرمن 
چو مار سیه باز کرده دهن 
چو پولاد زنگار خورده سپهر 
تو گفتی بقیر اندر اندود چهر 
هرآنگه که برزد یکی باد سرد 
چو زنگی برانگیخت ز انگشت گرد 
چنان گشت باغ و لب جویبار 
کجا موج خیزد ز دریای قار 
فرو ماند گردون گردان بجای 
شده سست خورشید را دست و پای 
سپهر اند آن چادر قیرگون 
تو گفتی شدستی بخواب اندرون 
جهان از دل خویشتن پر هراس 
جرس برکشیده نگهبان پاس 
نه آوای مرغ و نه هرای دد 
زمانه زبان بسته از نیک و بد 
نبد هیچ پیدا نشیب از فراز 
دلم تنگ شد زان شب دیریاز 
بدان تنگی اندر بجستم ز جای 
یکی مهربان بودم اندر سرای 
خروشیدم و خواستم زو چراغ 
برفت آن بت مهربانم ز باغ 
مرا گفت شمعت چباید همی 
شب تیره خوبت بباید همی 
بدو گفتم ای بت نیم مرد خواب 
یکی شمع پیش آر چون آفتاب 
بنه پیشم و بزم را ساز کن 
بچنگ ار چنگ و می‌آغاز کن 
یعنی: بدست ار چنگ و می‌آغاز کن 
بیاورد شمع و بیامد بباغ 
برافروخت رخشنده شمع و چراغ 
می آورد و نار و ترنج و بهی 
زدوده یکی جام شاهنشهی 
مرا گفت برخیز و دل شاددار 
روان را ز درد و غم آزاد دار
و
تا میرسه به این ابیات:
بدیبا بیاراسته گاه شاه 
نهاده بسر بر کیانی کلاه 
نشسته بگاه اندرون می‌بچنگ 
دل و گوش داده به آوای چنگ
یعنی: نشسته بگاه اندرون می‌بدست 
دل و گوش داده به آوای چنگ
آرزوی دلی شاد برای شما🙏