"مرد و زن چون یک شود آن یک توی چونک یکها محو شد انک توی"

این بیت از اشعار مولانا جلالالدین رومی است که در مثنوی معنوی آمده مولانا در این بیت به مفهوم وحدت وجود و اتحاد مرد و زن در عشق و معنویت اشاره دارد. او میگوید وقتی مرد و زن به یکی تبدیل شوند، یعنی هویتهای جداگانهشان محو شده و به یک وجود واحد درآمدهاند، آنگاه تنها "تو" باقی میماند که نمادی از خداوند یا حقیقت مطلق است. در این حالت، تمام تفاوتها و تمایزات فردی از بین رفته و تنها عشق و وجود مطلق باقی میماند. این بیت نشاندهنده عمق فلسفی و عرفانی اندیشههای مولاناست