and در زبانهای پارسی چی بود؟

اشتباه شما این است که واو در فارسی را با واو در عربی که فقط نوشتار یکسان دارند یکی میگیرید، درحالی که حرف عطف در عربی وَ تلفظ میشود(wa) درحالی که با همان نوشتار در فارسی اُ o تلفظ میشود!!! که از اُد در فارسی میانه udآمده و با and در انگلیسی همریشه است.

شما در این شعر حرف عطف را وَ تلفظ کن(مثل عربا) ببین اصلا وزن داره یا نه

.

به روز نبرد آن یَل ارجمند

به شمشیر و خنجر، به گرز و کمند

درید و برید و شکست و ببست

یلان را سر و سینه و پا و دست

.

اگر واو را در اینجا مثل عربا وَ تلفظ کنید، شعر زشت و بی مسما میشود، چون حرف عطف فارسی وَ نیست، اُ است، فقط به اشتباه با وَ عربی به یک شکل نوشته میشود.  

پی نوشت: من اصالت و زیبایی زبان عربی را زیر سوال نبردم، فقط این نکته را گوشزد کردم که و فارسی و عربی به رغم نوشتار یکسان، تلفظ های کاملا متفاوت دارند. 

در کتاب نیایش اوستائی قدیم: لفظ "چَ" یا "چَه"   (CH) برای عطف یا پیوند دو جمله نگارش شده.

بهتر است پرسش  این‌گونه باشد: 

پیوند واژ(واژه‌ی پیوند دهنده یا عطف) در پارسی باستان و میانه چه بوده و در پارسی کنونی چیست؟

 پیوندواژ در پارسی باستان ( هخامنشی ) اوتا(uta) بوده،

 در پارسی میانه یا پهلوی به اود یا اُد(ud) دگرش یافته و در پارسی نوین به ریخت اُ(o ) ساده شده است این واژ در گویش اسپهانی به‌ریخت [ آ ] کاربرد دارد مانند:

 من‌آ تو ( من‌اُ تو )

اوتا ( Uta ) و اود ( Ud ) پارسی با ( Und ) آلمانی و ( And ) انگلیسی و ( Et ) فرانسوی همخانواده است.

_-_-_

نویسه و واج /و/ با نام "واو"، به جز واکه های ( واجهای صدادارِ ) [اُ یا 𐬊 در دین دبیره] و [او یا 𐬏 در دین دبیره] که برای نمونه در واژه های خوش(khosh) و گوش(gush)به کار می روند، این نویسه در پارسی نماینده واج [و] ) ( V در لاتین یا 𐬬 در دین دبیره) نیز است مانند واژه های "سَروَر sarvar"، "توان tavan"، "وادار vadar"، خانواده، نانوا، ورزش و. . .

این واج از برخورد لب پایین به دندانهای پیشینِ بالا ساخته می شود ( واجگاهِ [و یا V ] ) و مانند "پژگچ" در زبان تازی نبوده است، به تازگی نویسندگان تازی از نویسه‌ی /ف/ با سه نقطه روی آن(ڤ)، برای نشان دادن واج V در وامواژه های لاتینیِ درون شده به عربی بهره برده اند، درواقع این کار باید بسیار زودتر از اینها و در پارسی و همزمان با ساخته شدن واجهای پژگچ انجام می گرفت.

نویسه [و] همچنین نماینده واج [و] ( W در لاتین و 𐬡 در دین دبیره) است که هم در پارسی و هم تازی کاربرد دارد: "گوهر Gowhar"، "خسرو Khosrow"، "فردوس Ferdows"، پرتو، دُور، روشن، روزن و...، این واج با گرد و لوله ای شدن لبها ساخته می شود ( واجگاهِ [و یا W] )

 و در پارسی کهن، در واژه هایی مانند "خواهر، خویش، خواستن و. . . پیوسته با واج /خ/(خو=𐬓 در دین دبیره)نیز کاربرد داشت.

پیوندواژه در پارسی گفتاری، [ اُ] ( O ) است که از [اُد] پهلوی و پیشتر از [اوتا] هخامنشی گرفته شده.

پیوندواژه [وَ] ( Va ) بیشتر در نوشتار و نثر پارسی به کار می رود و آنچه در نظم و شعر می آید نیز ( اُ ) است هرچند که ( و ) نوشته می شود، و این به خاطر کم توانی این دبیره و خط است.

آنچه در عربی هست هم [وَ] با گویشِ ( Wa ) می باشد که با گویش پارسی آن ناهمگون است.

همانگونه که می بینید این هر سه آوایِش ( تلفظ ) و نیز واکه ( حرف صدادار ) او ( U ) در میانه و پایان واژه، همه به ریخت ( و ) نوشته می شود که این یکی از نمونه های نارسایی و ناکارآمدی این واجدان(الفبا) است.

الفبای دین دبیره، دبیره کهن ایرانیست که برای هر واکه و واجی یک نویسه دارد،  به گفته کارشناسان نه‌این سستی که هیچکدام از آسیبگاههای دبیره‌ی کنونی ما را ندارد و شایستگی نگاه و پرداختن به آن را در خود داراست.