مثال هایی از کاربرد کلمات زیر در متون ادبی بهمراه معنی آنها بنویسید

درود فراوان🙏🌹
عدات: جمع عدّ و عدو، عدات، عداة، اعداء، عدّ با چند معنی مختلف که همگی در قرآن آمده و فقط چندتاشو بعنوان درس پس دادن بگم. از همین ریشه، عدد: شماره. لِتَعْلَمُواْ عَدَدَ السِّنِینَ، و یا:  کأَلْفِ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّونَ، جمعش میشه: اَعداد، و اما اِعداد: آماده کردن. وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم، به همین معنی هست، و اِعتداد: عدّه نگه داشتن. مِنْ عِدَّةٍ تَعْتَدُّونَهَا. و عَدَّ: شمردن، حساب کردن. وَعَدَّهُمْ عَدًّا، وعَدًّدَ: الَّذِی جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ، یعنی کسی که مال را جمع کرد و شمرد آن را. اَعَدَّ: از عَدّ گرفته شده: آماده کرد. وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِیمًا، یعنی و خداوند برای او عذابی بزرگ آماده کرد. همچنین عادّی: از عَدَد گرفته شده: شمارنده، شمارشگر. فَاسْأَلْ الْعَادِّینَ، یعنی پس از حسابگران و شمارندگان بپرس. بصورت مضموم عُدَّة: ساز و برگ، توشه. لأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً. هر آینه برای آن ساز و برگ تهیه میکردند. عادی: از عدو گرفته شده: دشمنی ورزید. عَسَی اللَّهُ أَنْ یَجْعَلَ بَیْنَکمْ وَبَیْنَ الَّذِینَ عَادَیْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةً. یعنی شاید خداوند بین شما و کسانی که با هم عداوت دارید مودّت قرار دهد. اِعْتداء: تجاوز، از عدو گرفته شده: فَمَنْ اعْتَدَی عَلَیْکمْ. پس هر کس که بر شما تعدی و تجاوز کرد. تَعَدّی: تجاوز. وَمَنْ یَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ. و هر کس از حدود الهی تجاوز کند. خیلی زیاده خلاصه کنم. در فارسی وقتی گفته میشه دعوامون شد و اونا عِدّه و عُدّه شون زیاد بود، یعنی تعداد و امکاناتشون (ساز و برگ شون) زیاد بود، یعنی شماره و داشته هاشون. واژه عدات را هم سعدی در غزلی داره به این مضمون:
ز چشم دوست فتادم به كامه دل دشمن
احبتی هجرونی كما تشاء عداتی
سقام: سقام و سقیم از ریشه سقم عربی هست، سَقیم: بیمار. فَقَالَ إِنِّی سَقِیمٌ، پس گفت: من بیمار هستم.
هرچه در دو سرا قاهرند بی آلت
به هركه در دو جهان قادرند بی لشكر 
سلاحشان گه دشمن كشيست مرگ و سقام
سپاهشان گه لشكركشيست جن و بشر/ قاآنی
انده: مخفف اندوه است که گرفتگی دل، دلگیری، غم، تیمار، حزن، هم، خدوک، غصه... بقول رودکی: 
خم و خنبه پر، از انده دل تهی
زعفران و نرگس و بید و بهی
یا: 
چشمت چه به آهوست بجو آ هو چشمی
مهروی وسخنگوی و سمن بوی و سمن سا 
تا رخت برد انده در سايهٔ آهو
تا بال زند محنت در بنگه عنقا/ قاآنی
عمش: عمش و اعمش ضعف بینایی در ادبیات ماست
بر بناگوش سياه مشك رنگ
از عمش كافور حسرت بيختم 
لیکن اگر کلمه ابن قبل از عمش بیاید پسرعمو میشود:
پس به نام ابن عمش حيدر صفدر كه گشت
ذات او يا ذات احمد از يكی نور آشكار 
تونیان: جمع تون سوز حمام هستش، یعنی کسی که آتشخانه حمام را روشن نگه میدارد
ميگير درم قفا همی خور
با رندی و عيبها عيون شو 
كر مسجد را همی نخوانی
با مهتر تونيان بتون شو
مرتعه: مرتع و دشت و صحرا و جای چرای گوسفندان.
او نمی دانست کاندر مرتعه
از گلاب آمد ورا آن واقعه
مصروع: مفعول صرع، بیمارمبتلا به صرع
ز چين ابروی قهرش عدو كند فرياد
بر آن صفت كه ز ديدار ماه نو مصروع
این معنا را برای ادبیات فارسی گفتم وگرنه صرع در عربی به شکل های صرعی و صریع از یک ریشه واحد هستند و صَرْعی: جمع صَریع هستش: نقش زمین شده، بی جان افتاده. در قرآنم داریم: فَتَرَی الْقَوْمَ فِیهَا صَرْعَی: پس آن قوم را در آن به خاک افتاده میدیدی. بعضی واژگان عربی در فارسی با معنایی کاملاً متفاوت کاربرد پیدا کردند، همچنانکه کلمات پارسی ما در چند کشور جدا شده از ایران متفاوت استعمال میشه که طبیعی هست.
البته دایره معانی واژگان به همین ها خلاصه نمیشود و کلمات جمله میتواند به غیر از این معانی را داشته باشد، ولی طبق ادبیات معمولی خودمان اغلب همین معانی تفهیم میشود.