مراد از کودکی در بیت زیر چیست

درود و عرض ادب و احترام🌷💐
اول مرور میکنیم:
برَستم بگفتا غم آمد به سر
نهادند رُستمش نام پسر
یکی کودکی دوختند از حریر
به بالای آن شیر ناخورده شیر
درون وی آگنده موی سمور
به رخ بر نگاریده ناهید و هور
به بازوش بر اژدهای دلیر
به چنگ اندرش داده چنگال شیر
در اینجا انواع آرایۀ تشبیه و استعاره و تمثیل، تخفیف، اغراق.. رو داریم، معنی این میشه که این نوزاد تازه به دنیا آمده هنوز شیر نخوره، نوزاد مثل کودکی درشت بود، مثل شیر، یعنی کچل هم نبود، وقتی داخل لباسی از حریر و ابریشم قرار دادند، این کودک شگفت انگیز و خاص، پر مو بود، با موهای لطیف و زیبا مثل سمور، از آرایه تشبیه استفاده میکنه برای زیباییش و صورتش از خوشگلی مثل خورشید و ناهید بود، بازوهای قهرمانیش مثل بازوی اژدها و پنجه ای پهلوانی مانند پنجه شیر و از همون نوزادی نشانه های پهلوانی رو داشت و از بس خفن بوده ۱۰ دایه اونو شیر میدادند تا سیر بشه، تمام این آرایه ها نوعی پردازش تصویر اسطوره ای رستم، بعنوان پهلوان ایرانی در ذهن مخاطب هست و اوج این استعاره اغراق رو در اینجا داریم که گفته:
اگر نیم ازین پیکر آید تنش 
سرش ابر ساید زمین دامنش 
خلاصه این رستم از هیکل گودزیلا ولی از نظر خوشگلی مثل خورشید و ماه و از نظر رشد در نوجوانی هم قد پدرش... رو در ذهن مخاطب تصویر میکنه. تا مخاطب بفهمه پهلوانان و شیرمردان ایرانی در دنیا مثل و مانندی ندارند، چون ایران عزیز مثل و مانندی نداره، پرچمت همیشه افراشته و سربلند، ای ایران عزیز🇮🇷
 

اینجا شوخ طبعی شاعر مشهود است کودکی دوختند یيعني  لباس کودکی از حریر دوختند