تراز ارزش کار انسان

جاده و مسیر عدالت و دادگری در کناره هایش پرتگاهها ی وحشتناکی دارد که ما غم انگیزانه به انتهای آنها سقوط کرده ایممم...  

درود بر شما جناب کشاورز عزیز🙏
پرسش مهمی را فرمودید و جا دارد کمی بهش فکر کنیم و از خودمان بپرسیم: به کجا چنین شتابان؟
راستش موقع سحر که برای گرفتن نان سنگک داغ بیرون میزنم، در تاریکی رفتگرهای زحمت کش و بی ادعا را میبینم که چگونه در تاریکی و سکوت شب مشغول نظافت محله هستند و بعد با خودم میگویم: اگر چند روز این پیک بهداشت نباشد، گند زندگی همه ما را بر میدارد، ولی نه دیده میشوند و نه قدرشناسی نسبت به آنان میشود، واقعاً کارشون زجرآور است، کمتر کسی به آزار دهندگی این شغل توجه میکند.
حالا شما این خادمان زحمت کش را با فوتبالیستها مقایسه کردید که کارشون هیچ ارزشی ندارد، چون تماشای فوتبال ورزش که نیست هیچ، اعتیاد آور هم هست، اینم دیگه شده افیون ملتها و جز اتلاف وقت و اعصاب خوردی، چیزی برای خانواده ها ندارد، و به اسم اینکه پرچم ایران را بالا ببرند و افتخار آفرینی کنند، فقط پولهای نجومی از بودجه کشور را حرام میکنند و هیچ گلی در نیم قرن اخیر به سر این ملت فلک زده و کشور تحریم شده ما نزده اند و فقط حاشیه سازی و غیره... 
قطعاً اگر فقط سه روز این رفتگران کار نکنند کل کشور ارزش تلاش این قشر زحمتکش را خواهند فهمید. بوی گند و مگس و مریضی بیداد میکند و چهره شهر واژگونه میشود. 
ولی مجموعه های زیادی هست که اگر کلاً تعطیل بشوند، آب از آب تکان نمیخورد، بیش از قضیه رو بازش نمیکنم. این مجموعه ها زیاد هستند که شما دست گذاشتید روی یکی از آنها. البته منظورم این نیست که کلاً فوتبال حذف شود، نه، ولی این همه بودجه و بها دادن به کار بی ارزشی که هیچ گرهی از مشکلات فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و امنیتی باز نکرده، چیزی جز سوء مدیریت نیست.
این معادله راهکاری ندارد جز اینکه فرهنگ عمومی به این رشد و آگاهی برسد و مطالبه گری کند، چون تا مردم مطالبه گر نباشند، مسئولین همچنان روشهای قبلی مدیریت را بعنوان سنت الهی ادامه میدهند.

بادرود.چه از نظرمعنوی وچه از  نظر اجتماعی عدالتی در جوامع انسانی نبوده.ضعفا کار میکنند  و  ضعیفتر  میشوند.قویها در آسایش قویتر میشوند.و اصلاح  هم نمیشود

از دیدگاه من، هر کاری در جهان که بیشتر از کار دیگر  به بهبود حال و اوضاع جهان منجر بشه، کار ارزشمندتری است. خواه این کار فوتبال باشه یا رفتگری یا نجاری یا مهندسی یا هر کار دیگر. ویژگی اصلی در دیدگاه من برای والاتر بودن جایگاه اون کار، میزان تاثیرگذاری و فایده‌داشتن اون کار برای جهان است.

درود،این پرسش خیلی عمیق و مهمیه، چون به ارزش‌گذاری اجتماعی، عدالت و حتی فرهنگ جامعه برمی‌گرده، اما  چرا این تفاوت وجود دارد؟!

بازیکنان فوتبال،  معمولاً به دلیل محبوبیت ورزش، درآمدزایی بالا برای باشگاه‌ها و رسانه‌ها، و تأثیرگذاری بر افکار عمومی، حقوق و مزایای زیادی دریافت می‌کنند.

رفتگران (و بسیاری از مشاغل ضروری دیگر) اگرچه نقش مستقیم و حیاتی در سلامت، نظافت و نظم جامعه دارند، اما به دلیل عدم توجه رسانه‌ای و درآمدزایی مستقیم، کمتر دیده و قدردانی می‌شوند.

این تفاوت بیشتر به ساختار اقتصادی و فرهنگی جامعه برمی‌گرده، نه به ارزش واقعی کار افراد.

عدالت و دادگری،  این معقوله در کجای این ماجرا  واقع شده؟!

عدالت اجتماعی می‌گوید هر فرد باید بر اساس تلاش، تأثیر و نیازهای جامعه، حقوق و احترام متناسب دریافت کنه،  اما در عمل، بسیاری از مشاغل ضروری (مثل معلمان، پرستاران، رفتگران) حقوق و احترام کمتری نسبت به مشاغل سرگرمی‌محور (مثل فوتبال) دریافت می‌کنند، این موضوع نشان‌دهنده عدم تعادل در نظام ارزش‌گذاری جامعه است.

خب چه می‌توان کرد؟آگاهی‌بخشی، صحبت کردن در مورد اهمیت مشاغل ضروری و قدردانی از آن‌ها، تغییر فرهنگی، حمایت از سیاست‌هایی که حقوق و مزایای منصفانه برای همه مشاغل فراهم کنه، قدردانی فردی که این قدردانی  حتی با یک تشکر ساده از رفتگران، معلمان و دیگران می‌تونه تأثیرگذار باشه.

 انسان‌ها تال (در طول) تاریخ  با هم با عدالت و آنگونه که شایسته و بایسته هست برخورد نکردن. براستی عدالت به چم برابری و هم‌سنجی‌ست نه رفاه انبوهی هرزه در هازه (جامعه).

نمی‌گم کسانی که از نوجوانی پی خوشی بودن و آنچه باید رو نکردن و در هازه به جایگاهی نرسیدن و کارگر شدن باید هم سنج با بزرگان باشن ولی باید یک رفاه فراخوری داشته باشن. 

چکیده سخن اینکه من به عدالت میان انسان ها باور ندارم و از دیدم تا اکنون نه عدالتی میانشون برپا بوده، نه هست و نخواهد بود و حکومتی هم نخواهد توانست آنچنان که بایسته‌ست عدالت رو بر پا کنه. انسان‌ها همواره پی مزه‌ها (لذت‌ها) خواهند بود و همه راه‌ها رو آزمایش خواهند کرد و به  گونه‌های فساد دچار خواهند شد و سرانجام خسته و درمانده واخواهد ماند و جهان به تباهی  و فساد کامل خواهد رسید. 

پیامبر (ص): روزگاری خواهد آمد که دین خدا تکه تکه خواهد شد. سنت من در نزد آنان بدعت و بدعت در نزد آنان سنت باشد، بزرگان دین در نزد آنان فریبکار و حیله‌گر خوانده می‌شوند و مکاران، موجه و وزین نامیده خواهند شد. مؤمنین، خوار و حقیر شمرده می‌شوند و فاسقین محترم و ارزشمند! کودکان گستاخ و پلید و زنان بی‌شرم و به دور از عفت و حیا خواهند بود. در آن دوران، خداوند باران به هنگام و رشد دهنده را از آنان دریغ سازد و به باران نابهنگام و مخرب مبتلا شوند».

براستی که بسیاری از اینها رو دیدیم و  در آخرالزمان می‌زیستیم.

تنها چاره تمام مشکلات ظهور صاحب الزمان امام مهدی (عج) روحی فداه هست که کارگشا و پاک کننده همه فسادها از روی زمینه.

حضرت محمد (ص): فتنه‏ هايی چون پاره‏ هاى شب تاريك و ظلمانی. صبح‏گاهان مرد مؤمن است و به هنگام غروب كافر. گروهى دين خود را به بهاى ناچيز و متاع اندك می‌فروشند. كسی كه در آن روز

به دين خود چنگ زده و پاى بند است، همانند كسی است كه گلوله‏ اى از آتش را در دست گرفته يا بوته‏ اى از خار را در  دست می‌فشرد.

امام حسين(روحی فداه) عليه السلام :

در بيان آنچه هنگام ظهور امام زمان عليه السلام رخ می دهد : بركت از آسمان به سوى زمين فرو می ريزد، تا آن جا كه درخت از ميوه فراوانی كه خداوند در آن می افزايد، می شكند.(مردم) ميوه زمستان را در تابستان و ميوه تابستان را در زمستان می خورند و اين معناى سخن خداوند است كه: (و اگر مردمِ آبادى ها ايمان می آوردند و تقوا پيشه میكردند، بركت هايی از آسمان و زمين به روى آنان می گشوديم، ليكن تكذيب كردند).

مختصر بصائر الدرجات، ص 51

چکیده سخن اینکه چیزی با ارزش‌تز از جهان پایا و جاودان نیست و با چیزی قابل جایگزینی نیست که انسان بخواد دین و ایمانش رو با لذتی زودگذر دگش (معاوضه)  کنه و عدالت رو ناچیز بفروشه. امیدوارم ان‌شاءالله همه ما با عدالت و مومنانه زندگی کنیم و از یاران  خاتم الاوصیاء نور آل محمد(ص) ولی خدا صاحب الزمان (عج) باشیم.

اللهم عجل لولیک الفرج.

در این جهان آن اندازه سخنان و جستار های بی ارزش را برای مردم درست می کنند و مردم را {بازی می دهند} که آدم خودش را هم فراموش می کند

پنالتی بازی دو تیم رو یک داور نگرفته.آن اندازه توی تارنما ها و رسانه ها پخش میشه که آدم دیوونه میشه.

ولی اگر یه چیز با ارزشی بود گُم میشه،اگر کسی سخن با ارزشی را بر زبان آورد،دیده نمیشه.

یا بهمان بازیگر رفته چیکار کرده،اون  فوتبالیست چیکار نکرده...... همیشه چیزهای {بیرون از چارچوب و کم ارزش}

مردم هم سرشان گرم به این چیز هاست.و اینکه مردم هم بدجور  خوی می گیرند(عادت می کنند). پاییز که شد هوا سرد شد،اون روزها ناله و نفرین می کنند که این چه هواییه و .... ولی 10 روز که بگذره،همه چیز برایشان چندباره(تکرار) می شود و دیگر فراموش می کنند....

یا خودشان را زدند اون دَر یا اینکه نمی دانند دارند با آنها بازی می کنند!  این روزگاران،روزگانِ {بیرون از چارچوب} نام دارد....

سنجه ای که برای ارزشِ یک کاری گرفته می شود بیشتر {کمک کردن و یاری رساندن به مردم و جامعه} است.

هرچه که کسی کارِ ارزشمند تری برای مردم انجام دهد،آنگاه  بهای بیشتری باید به آن پرداخته شود.برای نمونه دانشمندان بزرگی که ما را بسیار پیشرفت دادند(پیش انداختند)،باید بهای بسیاری دریافت کنند.

ولی اینجا یک پرسش دیگر هست:هنر هایی همچون نگارگری،موسیقی،فرهنگ و زبان(ادبیات)......  هستند که گرچه درونمایه یِ پرباری دارند،ولی خب قیمت و ارزش بسیاری دارند.

برای نمونه اگر  کسی نگارگری(نقاشی) ای را بکشد با درونمایه یِ {دروغ نگفتن}،آیا  با کسی که روی کاغذ بیاید بنویسد:{دروغ نگویید}،آیا کارِ این دو یکسان است؟

درست است که آن نقاشی {زیبا تر} است،ولی خب،چه سودیبیشتری  دارد،جز این که تنها برایمان زیبا تر است؟ آیا زیبایی این اندازه ارزشمند است؟

برای همین است که مردم فیلم دیدن را دوست دارند.اگر بخواهیم درونمایه فیلم ها را بنویسیم،شاید یک بند هم نشود.ولی خود فیلم ها بسیار بلند تر هستند و آن درونمایه را زیبا تر به نمایش می گذارند.

درباره یِ {فوتبالیست} و {رفتگر}،{فوتبالیست} زیبایی(شور و شوق) می آورد و {رفتگر} از زشتی جلوگیری می کند،و شوربختانه مردم نخستی(زیبایی آوردن) را به دومی(از زشتی جلوگیری کردن) را برمی گزینند.(اگرچه برای نمونه فوتبالیست ها می توانند ورزش را در میان مردم رواگمند کنند..... گرچه در جهان امروزی،چیزهای دیگری از این رخداد جلوگیری می کنند)

به هر روی،گویا ارزشِ کارها،افزون بر نوآوری و پیشرفت دادن فناوری و دانش،به زیبایی و شور آوردن هم بستگی دارد،و گویا {مایه یِ زیبایی شدن} از {جلوگیری از زشتی} بها و ارزش  بالاتری میانِ مردم دارد،گرچه  فوتبالیست ها هم بیش از آنچه سزاوارش هستند،می گیرند.

بِدرود!

روهمرفته با دیدگاهتان همسواَم، اینکه برخی قانون‌های فسادزا حکمفرماست و بدتر اینکه گرفتار اجراگران کارنابلد قانون هم شده‌ایم تا اینجا درست  ولی زمینه‌ی سخن من اینها نیست،  ‌

من می‌گم اگر در جایی فساد هست اگر آش فاسدی داره برای مردم پخته میشه چرا ما مردم هم اون  آش گندیده رو هم‌می‌زنیم و کمک آشپز می‌کنیم؟

اگر ما هم پشت این فوتبال رو بگیریم یعنی که ما هم با فسادگران همدستیم، نمی‌تونیم تنها فسادگران رو سرزنش کنیم و خودمون رو کنار بکشیم و پاک بدونیم.

فوتبال ما یک‌جور دزدی که نه، خودِ دزدی  است  از جیب مردمی که سنگشو به سینه می‌زنند یا نمی‌زنند.

پس منی که از دزدی، اختلاس، فساد و.. بدم میاد کمترین کاری که از دستم برمیاد اینه‌که  باید  هم‌بازی در این  بازار فریب و خر داغ‌کنی نباشم وگرنه شریک گناه خرداغ‌کن‌ها و کلاه‌بردارها  خواهم بود.

در کل فوتبال در جهان حتا همون‌جاهایی هم که قانونمند انجام میشه  درواقع یه کلاه گشاده سر مردم،

نگاه‌ها و حواسهای مردم و رسانه‌ها رو پرت می‌کنه  تا یه جای دیگه یک گندی درست کنند برای خودشون.

سپاس از شما

به نظر من شما اگه بخواین ریشه فساد در فوتبال (یا در هر مورد دیگه ای  که گرفتار فساده)  رو در ایران بررسی کنید  آخرش به این نتیجه میرسید که قوانین در ایران به گونه ای تدوین شده که تولید فساد می‌کنه، یعنی خودِ قانون بستر تولید فساده! وقتی میگن ایران گرفتار فساد سیستماتیکه منظور اینه که قوانینی در ایران حاکمه که فسادزاست و در عین حال به بهانه های واهی و  مطابق بر نظر اقلیتِ جامعه غیرِ قابل تغییر!! 

 اینکه اگه رفتگر نباشه چه اتفاق بدی می افته و اگه فوتبال نباشه هیچ اتفاق بدی نمی افته  شاید فقط مربوط به ایران نباشه بلکه در همه ی جوامع دنیا صدق کنه حتی جوامع نسبتا سالم. برخی کالاها مثل آب و غذا جزو کالاهای حیاتی اند و  اگه نباشن شاید بشر بیش از یه هفته دووم نیاره  ولی بعضی کالاها جزو کالاهای لوکسند مثل جواهرات. ولی آیا درآمد یک کشاورز بیشتر از درآمد یک طلافروشه؟  در شرایط بحران و قحطی کدوم شغل اول کنار  گذاشته می‌شه؟ و آیا درسته یه نفر که به نون شب محتاجه مثل یه ثروتمند سر تا پای خودش رو طلا بگیره؟  تو ایران بنا بر منفعتِ ملت تصمیم‌گیری نمیشه.  یکی، یه جایی، یه سرمایه‌ی شخصی ای رو  با هزینه کردن ثروت  ملت به این طریق بدست میاره  که به ملتم هییچ ربطی نداره! و  مسئولیه که هیچ وقت مورد سوال قرار نمی‌گیره!