تراز ارزش کار انسان

١ سال پیش

٤٨٢

از نگاه دوستان آیا ارزش کار یک بازیکن فوتبال بیشتر است یا یک رفتگر؟

ما در کجای عدالت و دادگری به‌سر می‌بریم؟!

موضوعات دیگر

کسب و کار

جامعه عدالت محور

مهدی کشاورز

٧٠,٢٧٨

١١

٣٦٤

٩٤٣

١٣ پاسخ

مرتب سازی بر اساس:

درود

سپاس از کاربران پاسخگو

شما گفتید مگه چند درصد مردم توانمندی و استعداد فوتبال دارند؟

سخن شما درسته ولی نه برای فوتبال ما و خواسته من هم از این پرسش، بیشتر نگرنده به وضعیت ناهنجار فوتبال خودمونه نه جهان.

من کاری به اینکه در دیگر کشورها چگونه بازیکن فوتبال گزینش میشه یا چگونه استعدادیابی می‌کنند ندارم ولی توی کشور ما که دیگه همه می‌دونند چه‌خبره! زدوبند و باندبازی، پارتی‌بازی، پول، سفارش، دلال‌بازی و...

همه‌چی هست بجز استعداد و توانمندی‌و هنر، بعله توی این فوتبال فاسد همه می‌تونند داوطلب باشند .

برآیندش چی میشه؟ همین فوتبال ضعیفی که می‌بینیم تو مایه‌های شوت‌شوتی‌بازی زمان بچگی خودمون! چندتا پاس درست نمی‌تونند به هم بدند، موقعیت گل نمی‌تونند بسازند اونایی هم که بختکی جلوی پاشون میوفته بیشترش با یه شوت به تاقی فقط باعث سرنگونی ماهواره‌های ایلان ماسک شده!

کمترین گل زده در فوتبال ماست، بیشترین فساد در فوتبال ماست، با یه جو تماشاگری بسیار آلوده به دشنام و توهینهای ناموسی به داور و مربی و بازیکن.

مثلن حرفه‌ایه با دستمزدهای چند ده میلیاردی که از جیب همه‌ی ما در خواهد رفت، این همه پول رو توی خوابهای شیرین کودکی یا پندارهای دور و دراز بزرگسالی هم نمی‌‌تونیم بینیم برای چه کاری؟

برای دو ساعت تمرین در روز اگر بروند و دو ساعت فوتبال شوت به تاقی در هفته اگر همه‌اش را رو نیمکت نباشند و بیشتر این بازیکنان کم‌سواد و بی‌سواد که الف‌(علف) را روی زمین دیده‌اند و ب(به) را رو درخت حتا نمی‌تونند اون دستمزد آنچنانی رو به شماره بنویسند ولی خب مثل کرم توی لجن این درآمدهای بی‌حساب‌و بی‌صاحب می‌لولند و خوشند.

این فوتبال برآیندش نه‌تنها مثبت نیست که این پول سردررفته و ناروا(حروم) فقط باعث افزایش فساد و هرزگی توی یک قشر وابسته به فوتبال شده که هرازگاهی خبراش درز پیدا می‌کنه و همین هرزگیها بی‌گمان سهمی از افزایش تباهی در جامعه‌ و جوانان ما خواهد داشت.

چه شادیی؟ این شادی دروغین که روبروش هم غم و افسردگی برای یک گروه بزرگ دیگه‌اس که حتا اون جوزده‌های نادان رو تا خودکشی هم پیش برده و می‌بره!

شادیی که مایه‌ ناشاد شدن گروهی دیگر شود با سر در آخور کردن یک چارپا همسان است.

اینها را به هرکس بگویی خواهد گفت نه! من فوتبال ایرانی نمی‌بینم فقط باشگاه‌های نمی‌دونم کدوم ناکجاآباد رو می‌بینم تو هم همون‌جا رو ببین!

پس منم نمی‌دونم این همه هوادارای میلیونی باشگاه‌های نافرهنگی‌ناورزشی پس کیانند که صدهزار در ورزشگاه، هزاران بیرون ورزشگاه، میلیون‌ها هم پای قاب جادویی توی سر خود می‌زنند و دشنام می‌دهند و سکته‌ی ناقص از سر می‌گذرانند.

آیا تنهاوتنها جز این است که همین هواداریهای بیخردانه است که مایه‌ی پیدایش آن تباهی‌ها و هرز رفتن سرمایه‌های انسانی و مالی ما شده و اگر این هواداریهای بی‌ارزش و ناسودمند نباشد آن چالشها و نادادگریهایی که در این زمینه داریم خودبخود حل خواهد شد؟؟؟

اینک من این پرسش را اینگونه پیش‌می‌نهم:

اگر این فوتبال(از آنگونه‌ای که ما داریم و با دستمزدهای ماهانه چهار پنج میلیارد کمتر یا بیشتر) نباشد چه خواهد شد؟ ‌کم‌کمش اینکه اون گرفتاری‌های یاد شده را نخواهیم داشت.

و اگر رفتگران(با دستمزد ماهانه ده میلیون کمتر یا بیشتر) نباشند چه خواهد شد؟

آیا پس از یک هفته، دیگر می‌توان توی کوچه و خیابان راه رفت یا بوی گند آشغال که خانه‌ها را هم فراگرفته و گسترش بیماریها، آیا دیگر مجال تماشای فوتبال و لذت از هنرنمایی بازیکن حرفه‌ای حتا برای یک فوتبال سالم و قانونمند را برای کسی باقی خواهد گذاشت؟ آیا اصلا مجال زندگی که هیچ، مجال زنده ماندن خواهد ماند؟

به جرات می‌گویم کار این پیشه‌گرانی که همه‌جا نادیده انگاشته می‌شوند حتا ازکار پزشکان و کارمندان درمان همچو من ارزنده‌تر است و دستکم باید دستمزدی همتراز دریافت کنند.

داد چیست؟ دادگر کیست؟ خانه‌ی دوست کجاست؟