مراد از کوزه دربسته دراین بیت از مثنوی مولانا چیست

کوزه سربسته اندر آب زفت

از دل پرباد فوق آب رفت

بادِ درویشی چو‌ در باطن بود

بر سر آب جهان ساکن بود

مقصود از کوزه سربسته باطن و دل درویش است به شرطی که دهانِ دل را بسته نگاه دارد « پس دهان دل ببند و مهر کن-پر کنش از بادِ  کبرِ من‌لدن»

دلی که مثل کوزهٔ سربسته پر از باد درویشی باشد و وابستگی‌ای به امور این جهانی نداشته باشد بر سرِ آب جهان ساکن شود، مقصود آنکه فراتر از جهان مادی را خواهد دید و شنید و در بند جهان نخواهد ماند.