معنی واژه خلق در این بیت شعر چیست؟

حکایت واقعی یاقوت: ده دوازده مسافر لنج، زیر سایبان کهنه لنج جمع شده بودند، سایبان آنقدر وصله پینه خورده بود که پارچه اصلی آن قابل تشخیص نبود. پیدا بود که غیر از من، تقریباً بقیه مسافرها از یک طایفه هستند. از شوخی هایشان فهمیدم که آنها خیلی رعایت مسائل شرعی و اخلاقی را نمیکنند. به جز یکی از آنها، بقیه خوراکشان تمسخر و خنده بود. با اینکه دیده بودم موقع غذا خوردن، با آنها هم سفره میشود، امّا در بقیه ساعات، در گوشه‌ای تنها می‌نشیند و داخل بزم رفقایش نمیشود. خیلی کنجکاو شده بودم تا علّت این کناره گیری از رفقایش را بدانم امّا فرصت پرسش کردن پیش نیامد. نگاهم را از داخل کشتی برگرداندم. آب‌ فرات، کشتی ما را دست بدست میکرد و به جلو هُل میداد تا به جنوب شهر کربلا برسیم. از صدای خنده و شوخی اطرافیان خسته شده بودم و از اینکه گاهی، رفیقشان را مسخره میکردند خیلی ناراحت میشدم ولی از صبر و متانت او خوشم آمده بود. دنبال راهی برای گفتگوی با او بودم که ایستادن کشتی، آن هم وسط مسیر، همه را متعجّب کرد. در همین لحظه ناخدای نسبتاً پیر، جلوی اتاقکش آمد و پس از صاف کردن صدایش با صدای نخراشیده ای گفت: این قسمت از رود خیلی کم عمق است. با توجّه به سنگینی بار کشتی، باید چند متری را پیاده بیایید و کمی آن طرف تر سوار شوید. سر و صدای مسافرها بلند شد، مخصوصاً همان گروهی که لحظه ای از شوخی و خنده و مسخره کردن همدیگر دست بر نمیداشتند. یکی یکی از کشتی پیاده شدیم و کنار نهر به راه خود ادامه دادیم، نگاهم به همان جوانی افتاد که با رفقایش در بزم خنده و شوخیشان شرکت نمیکرد. وقار و سنگینی خاصی داشت. ناخدا به تنهایی در کشتی بود و خیلی آرام آنرا به جلو هدایت میکرد تا در گل نماند. مسافران هم که پاهایشان تا زانو در آب فرو رفته بود به سختی قدم به جلو بر میداشتند. در این حال متوجه شدم که آن شخص که اهل بذله و شوخی نبود از دوستانش عقب تر است. فرصت را مناسب دیدم و به سختی خودم را به او رساندم. بعد از سلام و خسته نباشید پرسیدم: ببخشید آقا! برای من سؤال شده که چرا شما با رفقایتان یکی نمیشوید، و از آنها دوری میکنید و چرا آنها مذهب شما را مسخره میکنند؟ نگاه معناداری به من کرد و خیلی متواضعانه گفت: اینها از فامیل منند، و همگی از اهل سنّت هستند، پدر من هم جزء اینها بود، ولی مادرم شیعه و اهل ایمان، من هم به تبعیت پدرم از اهل سنّت بودم ولی اتفاقی، باعث شد که شیعه شوم. با خوشحالی گفتم: میشود آن جریان را برایم تعریف کنید؟ با اینکه در شرایط سختی بودیم، با کمال میل قبول کرد و جریان شیعه شدنش را برایم تعریف کرد. اسم من یاقوت است و شغلم روغن فروشی در شهر حلّه است. سالی برای خرید روغن از بیابان نشینان، به نواحی دور دست رفتیم تا روغن ارزان قیمتی به دست آوریم، اتفاقاً روغن خوب و زیادی خریدیم و با کاروانی از رفقایم به سمت حلّه حرکت کردیم. رفقا برای اینکه خستگی راه را احساس نکنند به شوخی و بذله گویی می‌پرداختند، من هم یکی از آنها بودم. به مکانی رسیدیم که برای استراحت خوب بود و تصمیم گرفتیم شب را در آنجا بمانیم. از شدّت خستگی و پیاده روی، خیلی زود خوابمان برد، بعد از ساعتی رفقا از خواب بیدار شدند و پس از صدا زدن من و خیال اینکه بیدار شدم و در پی آنها راه خواهم افتاد به حرکتشان ادامه دادند. در حالی که من ساعت دیگری را هم در خواب بودم. وقتی از خواب بیدار شدم هیچ کس را در اطراف خودم ندیدم، بیابان بود و برهوت، باد خشک صورتم را اذیت میکرد. بلند شدم و با خودم گفتم شاید خواب می‌بینم. چشمانم را مالیدم، چند قدمی راه رفتم، مطمئن شده بودم که بیدارم و رفقا تنهایم گذاشته اند. شنیده بودم که در این بیابان، حیوانات درنده و مار و عقرب زیاد دیده شده، ترس در وجودم رخنه کرده بود. با خودم گفتم احتمالاً خیلی دور نشده اند، اگر سریع بروم به کاروانشان میرسم. روغن‌ها را بار شتر کردم و راه افتادم. مقداری راه رفتم، هیچ چیزی جز سراب دیده نمیشد، ترسم بیشتر شده بود. درمانده و مضطر شده بودم. شروع به استغاثه کردن با خلفاء و غاصبین نمودم و ایشان را شفیع قرار دادم. از جان خود دست شسته بودم، اشک چشمانم لحظه ای قطع نمیشد، روی خاک‌های بیابان نشسته بودم و خلفا را صدا میزدم تا به داد من برسند. مدّتی گذشت و من همچنان آنها را وسیله نجاتم قرار میدادم و دائماً ناله و زاری میکردم امّا انگار هرچه بیشتر صدایشان میکردم کمتر جواب میگرفتم. در دلم گفتم که مادرم میگفت: ما شیعیان، امام زنده ای داریم که یکی از القابش اباصالح است و به فریاد درماندگان میرسد و گمشدگان در راه را کمک میکند. تا این حرف مادرم به یادم افتاد با خداوند عهد بستم که من به امام زنده شیعیان استغاثه میکنم؛ اگر مرا نجات داد، به دین مادرم درمی آیم. از روی زمین بلند شدم و بی اختیار راه افتادم و مدام یا اباصالح را زمزمه میکردم. لحظاتی نگذشته بود که ناگاه دیدم کسی که عمّامه سبز رنگی بر سرش بود و در چهره اش مهربانی و رأفت نمایان بود همراه من در حال راه رفتن است. به من سلام کرد و بعد هم راه را نشانم داد و فرمود: به دین مادرت درآی... بزودی به روستایی میرسی که اهل آنجا همه شیعه هستند. چون می‌ترسیدم که باز او را گم کنم گفتم: آقای من! شما با من تا این روستا نمی آیید؟ با مهربانی و آرامش خاص فرمودند: الان هزار نفر در اطراف شهرها به من استغاثه کرده اند باید ایشان را جواب دهم. این را فرمود و من دیگر کسی را ندیدم. برای اینکه راه را گم نکنم بدون هیچ درنگی از همان راهی که فرموده بود راه افتادم و بعد از مدّت کمی، به آن روستا رسیدم. به مسجد شیعیان داخل شده و مشغول نماز شدم. بخاطر خستگی، شب را در همان محل گذراندم. فردا صبح، رفقایم به آن روستا رسیدند و من یقین کردم که آن شخص همان اباصالح است که مادرم میگفت. مهر و عشق عجیبی از آن آقا در وجودم احساس کردم. تمام وجودم درخواست دیدار مجدد ایشان را داشت، در همین حال رفقایم، به سراغم آمدند و از جریان رسیدنم به این روستا پرسیدند. من گفتم: امام زنده شیعیان مرا نجات داد. آنها مرا دیوانه خطاب کردند و تنهایم گذاشتند. به سمت حلّه آمدم و به منزل سید مهدی قزوینی از علمای معروف شیعه رفتم و جریان را برای ایشان تعریف کرده و درخواست کردم مذهب تشیع را به من آموزش دهد و ایشان با روی باز قبول نمودند. هنگام خداحافظی از آقای قزوینی، به یاد اشتیاقم برای دیدار مجدد امام عصرعلیه السلام افتادم، از سیدقزوینی پرسیدم: آیا عملی هست که با انجام دادنش، یک بار دیگر آن جناب را ملاقات کنم؟ آقای‌قزوینی فرمود: چهل شب جمعه به زیارت ابی عبداللَّه علیه السلام در کربلا برو، ان شاء اللَّه فرجی حاصل میشود. به خانه آمدم و مادرم را از جریان شیعه شدنم با خبر کردم، خیلی خوشحال شد و اشک شوق از چشمانش جاری شد. من که وجودم از عشق دیدار آن عزیز لبریز شده بود، عزم خود را جزم کردم تا چهل شب جمعه به زیارت امام حسین علیه السلام بروم. هفته‌ها یکی پس از دیگری سپری شد و من هرشب جمعه از حلّه به سمت کربلا میرفتم. هفته آخر با نشاط و حال عجیبی به کربلا رفتم، چون به دروازه شهر کربلا رسیدم دیدم سربازان دولتی، به سختی زوّار را بازرسی میکنند و هیچ کسی را بدون برگه ورود، به کربلا راه نمیدهند، من هم که نه برگه ورود داشتم و نه پولی جهت خرید آن، خیلی ناراحت شدم. دم دروازه شهر خیلی شلوغ بود، در این زمان فکری به ذهنم خطور کرد، با خودم گفتم شاید بتوانم از بین جمعیت مخفیانه داخل شهر شوم، این کار را کردم ولی یکی از سربازان متوجه شد و مرا از جمعیت بیرون انداخت. افسردگی عجیبی سراغم آمده بود، ۳۹ هفته زحمت کشیدم، حالا که موقع وصال و دیدن محبوبم فرار سیده است باید اینگونه شود؟! در همین حال بودم که صاحب خود، حضرت ولی عصر علیه السلام را دیدم که در قیافه طلاب فارس بود، عمامه سفیدی بر سر داشت و داخل شهر بود. همین که چشمم به جمال نورانیش افتاد، به ایشان متوسل شدم و درخواست کردم که مرا هم داخل شهر ببرند. به محض استغاثه من، از شهر بیرون آمدند و دست مرا گرفته و از دروازه شهر عبور کردیم، و کسی مرا ندید. همین که داخل شهر شدیم، دیگر آن جناب را ندیدم و از آن موقع در هجر جمال دل آرای او در سوز و اشتیاقم. جای کم عمق رودخانه تمام شده بود. ناخدا، کشتی را نگه داشت و همه سوار کشتی شدیم. آن هفت نفر لباس هایشان کاملاً خیس شده بود چرا که در مسیر کم عمق رودخانه به سمت همدیگر آب می‌پاشیدند و شوخی میکردند. ارادت من به یاقوت بیشتر شده بود، غبطه حال و روز او را میخوردم و از دور به چشمانش خیره شده بودم. چشمانی که دوبار جمال مولایش را دیده باشد باید قیمتی باشند، نمیدانم یاقوت در این سکوت‌ها و کم حرفی‌ها، در چه فکری بود آیا به فکر دیداری دیگر یا... هرچند برای او که دنبال رضایت امام عصر علیه السلام است اگر دیدار هم میسر نشود باز چیزی کم ندارد، چرا که رضایت حضرتش بالاترین مقام برای یک بنده مؤمن است/ این حکایت را از کتاب النجم الثاقب، تألیف طبرسی ترجمه کردم. امیدوارم دلهامون رو با قلب نازنین آنحضرت علیه‌السلام گره بزند. ان‌شاءالله.
آنکه آموخت به تو اسم خود آرائی را
داد تعلیم به من شیوه شیدائی را
روی زیبای تو محتاج به آرایش نیست
چه کند حسن خدا داد خود آرائی را
هر که با چشم دل افکنده به روی تو نظر
دیده در صورت تو معنی زیبائی را
گر مرا نیست شکیبائی ازو معذورم
سازگاری نبود عشق و شکیبائی را
آنکه بی دوست شبی روز کند میداند
محنت روز فراق و شب تنهائی را/ شعر از عبرت.
صلی الله علیک یا صاحب الزمان، روحی لک الفداء.🙏🌺

نقد کتاب یک کلمه: یکی از عناصر غربزده و غربگرای غربگدا، میرزا یوسف خان مستشارالدوله است که از اعضاء فراموشخانه ملکم است و در کتاب (یک کلمه) اش مینویسد: مسلمانان باید حالت دینشان را ترقی دهند، و مذهب اسلام را از جمیع اختراعات جدیده علمی بهره ور کنند و قرنطینه شدیدی به جهت مخالف سرایت فیزیک غیرطبیعی یونانی (ظاهراً مقصودش مباحث الهیات فلسفه اسلامی است) که جمیع مردم‌داریِ جدید را ویران می‌سازد، برقرار نمایند (می‌بینیم که به جهت ضد الحادی و ضد اومانیستی مبحث ماوراء الطبیعه فلسفه اسلامی، در عبارت فوق، اعتراف شده است، و این، نشان میدهد که غربزده، فلسفه را صرفاً بعنوان دکانی در برابر شرع میخواهد و میجوید، چنانکه اقبالش به اسلام نیز نه صادقانه که، بمنظور قلب ماهیت آن می‌باشد و گویا بر اساس همین سیاست منافقانه است که میرزا ملکم خان در نامه سرگشاده ای که در روزنامه قانونش، خطاب به مرحوم میرزای شیرازی و به منظور القاء فکر پلید خویش در ایشان و خوانندگان متدین می‌نویسد، عریضه مزبور را با عنوان (حضور با هرالنور جناب مستطاب حجت الاسلام ملاذ المسلمین نائب ائمه المعصومین آقای میرزا محمد حسن شیرازی سلمه الله تعالی) آغاز میکند! آری، اقبال غربزده به فلسفه اسلامی، اقبالی تاکتیکی و در جهت اشاعه و گسترش کفر و الحاد است و این است هدف و غایت مقصود از پروتستانتیسم اسلامی. سخن سابق الذکر ملکم که: اسلام عقل نه اسلام نقل، دقیقاً ناظر بهمین معناست. گفتنی است که مستشارالدوله در همین کتاب، با آب و تاب تمام، ترجمه وصیت نامه فوادپاشا صدر اعظم غربزده عثمانی درعصر تنظیمات را می‌آورد که دم خروس وابستگی و سرسپردگی به استعمار به روشنی از آن پیداست: انسان همیشه باید به قوانین گذشتگان تغییر و تکمیل داده باشد بر وفق مقتضای عصر و احتیاج خود...، دین اسلام، هرگز ما را مانع نمیشود که از اهل اروپا، اخذ تنظیمات جدیده بکنیم... محض بجهت حفظ اسلام (تازه سر اسلام هم منت میگذارد، مردک چلمن) ما را لازم است که بدون تأمل، شروع به اخذ و اجرای تنظیمات جلیه اهل اروپا بنمائیم، زیرا که بدون این نوع تنظیمات هیچیک از دولتهای روی زمین دوام پذیر نیست. در میان غربیان، دولت انگلیس، همیشه یاور اول و آخر ماست. من خشنودم که دولت آل عثمان، فاقد چند ولایت از مملکت خود بشود، نه اینکه فاقد تقویت و یاری ملت انگلیس بگردد.../ یاللعجب! کار خودباختگی در برابر غرب، تا بدین حد برسد که: تقویت و یاری ملت انگلیس (کدام تقویت و کدام یاری این روباه؟) بر از دست دادن چند ولایت از مملکت آباء و اجدادی (بله! بله! برای واگذار کردن آن به یهود) ترجیح داده شود؟! براستی که راست گفت خداوند متعال در قرآن کریم که: وَ لا تَکُونوُا کَالَّذینَ نَسُو اللهَ فَاَنسیهُم اَنفُسَهُم. جناب عبدالهادی حائری در کتاب تشیع و مشروطیت در ایران، که خود، خواسته یا ناخواسته، دلباخته امثال شیخ هادی نجم آبادی‌ها بوده و تحت تأثیر شدید فراماسون زدگی قرار دارد و کتابش خالی از بدآموزیها و مسمومیت‌های عامدانه یا غیرعامدانه نیست، در مورد مستشارالدوله سخنی دارد که در ارتباط با بحث حاضر، قابل توجه و شنیدنی است، وی مینویسد: به نظر ما مستشارالدوله در اینگونه برخورد که قصد ایجاد هماهنگی میان قواعد اسلامی و ارزشهای اروپائی داشته جدی نبوده خود میدانسته است که این دو مطلب، یعنی اسلام و اصول مشروطه غربی، با هم تفاوت دارند، ولی از سوی دیگر او آگاه بود که مردم وطنش برای دریافت و هضم مطالبی که رنگ اسلامی داشته باشد بیشتر آمادگی داشته اند، بنابراین کوشید که اندیشه‌های نو را با آیات قرآن و حدیث بیاراید تا همانطور که در نامه خود به آخوند زاده اشاره میکند، کسی نگوید که فلان چیز بر ضد اسلام و یا اسلام مخالف ترقی و تمدن است... اگر یادمان باشد، جان کلام ملکم نیز در بیان فلسفه وجودی فراموشخانه، و شأن نزول تز پیرایشگری اسلام، همین بود.

مدحت كن و بستای كسی را كه پيمبر
بستود و ثنا كرد و بدو داد همه كار
آن كيست بدين حال و كه بوده است و كه باشد؟
جز شير خداوند جهان، حيدر كرّار
اين دين هدی را به مثل دايره ای دان
پيغمبر ما مركز و حيدر خط پرگار
علم همه عالم به علی داد پيمبر
چون ابر بهاری كه دهد سيل به گلزار/ از کسایی مروزی

يكی ديگر از داستانهايی كه در آن ما شاهد تاثير مستقيم عقاید و باورهای نجومی هستيم، داستان پيشگويی كردن رستم، سردار سپاه يزدگرد در نبرد قادسيه، دربارۀ اوضاع چهارصدسالۀ ايران است كه در آن اين سردار با استفاده از دانش ستاره شناسی و بهره گيری از زيج، سقوط دولت ساسانی و تسلّط اعراب بر ايران و ديگر وقايع را پيشگويی ميكند:
بدانست رستم شمار سپهر
ستاره شمر بود و با داد و مهر
همی گفت کاین رزم را روی نیست
ره آب شاهان بدین جوی نیست
بیاورد صلاب و اختر گرفت
ز روز بلا دست بر سر گرفت
یکی نامه سوی برادر به درد
نوشت و سخنها همه یاد کرد...
ز چارم همی بنگرد آفتاب
کزین جنگ ما را بد آید شتاب
ز بهرام و زهره ست ما را گزند
نشاید گذشتن ز چرخ بلند
همان تیر و کیوان برابر شدست
عطارد به برج دو پیکر شدست...
دریغ این سر و تاج و این داد و تخت
دریغ این بزرگی و این فر و بخت
کزین پس شکست آید از تازیان
ستاره نگردد مگر بر زیان/ شاهنامه فردوسی ، پادشاهی یزدگرد.

از جملۀ داستانهايی كه اجر‌ام سماوی و دانش ستاره شناسی ايرانيان در آن نقش ويژه ای دارند، داستان رستم و اسفنديار است. در اين داستان گشتاسپ، پدر اسفنديار، پس از آنكه از قصد و خواهش فرزندش در تملّك تاج و تخت آگاه ميشود، به سراغ ستاره شناسان و فالگويان ميرود و راه چاره را از آنا ن ميپرسد؛ اتّفاقا يگانه راه چارۀ اين كار هم در نبرد اسفنديار با رستم است كه منجر به مرگ اسفنديار ميشود:
سیم روز گشتاسپ آگاه شد
که فرزند جویندهٔ گاه شد
همی در دل اندیشه بفزایدش
همی تاج و تخت آرزو آیدش
بخواند آن زمان شاه جاماسپ را
همان فال گویان لهراسپ را
برفتند با زیجها برکنار
بپرسید شاه از گو اسفندیار
که او را بود زندگانی دراز
نشیند به شادی و آرام و ناز
به سر بر نهد تاج شاهنشهی
برو پای دارد بهی و مهی
چو بشنید دانای ایران سخن
نگه کرد آن زیج‌های کهن
ز دانش بروها پر از تاب کرد
ز تیمار مژگان پر از آب کرد
همی گفت بد روز و بد اخترم
ببارید آتش همی بر سرم...
بدو گفت جاماسپ کای شهریار
تواین روز را خوار مایه مدار
ورا هوش در زاولستان بود
به دست تهم پور دستان بود/ شاهنامه فردوسی، داستان رستم و اسفندیار.🌷🪻

ایران سرزمین ماست، و شاعران و دانشمندان بزرگی را در دل خود جای داده است. یکی از این شاعران بزرگ ابوالقاسم فردوسی است که در شهر توس خراسان در تاریخ ۳۲۹ هجری شمسی به دنیا آمده است. پدر فردوسی دهقان ثروتمندی بود، به همین خاطر فردوسی در زمانی که بسیاری از مردم نمیتوانستند درس بخوانند، مشغول درس خواندن شد. او از همان کودکی به شعر علاقه زیادی داشت و سی سال از بهترین سالهای عمرش را صرف نگارش شاهنامه کرد. این شاعر به تاریخ گذشته ایران علاقه بسیار داشت و داستانها و افسانه‌های کهنی را از تاریخ ۱۷۰۰ ساله در شاهنامه نوشته است. فردوسی با شعرهایی که سرود توانست زبان فارسی را زنده نگه دارد و حفاظت کند، به همین خاطر برای ما ایرانیان شاهنامه و فردوسی بسیار ارزشمند هستند. فردوسی به دلیل شیعه بودن و بدگویی درباریان، مورد خشم سلطان زمان خودش یعنی سلطان محمود غزنوی قرار گرفت و او را مورد تقدیر و احترام قرار نداد و شاهنامه را به دلایل مختلف بی ارزش دانست. این شاعر بزرگ سالهای آخر زندگیش را در فقر و تنهایی گذراند. سلطان محمود بعد از چند وقت از کار خود پشیمان شد و برای دلجویی از فردوسی هدایایی را برای او فرستاد اما، روزی که سلطان محمود از کار خودش پشیمان شد و میخواست جبران کند اما زمانی که هدیه سلطان محمود غزنوی به توس رسید، فردوسی از دنیا رفته بود. فردوسی در شهر توس از دنیا رفت و پس از مرگش اجازه دفن او در قبرستان مسلمانان داده نشد و او را در باغ خودش دفن کردند. روح این شاعر بزرگ همواره در دل ما ایرانیان زنده خواهد ماند.🌺

الهی اگر خامم پخته ام کن
اگر پخته،ام سوخته ام کن
اگر سوخته ام، خاکسترم کن
این راه، چشیدنی است...
رهرو، مردانه باید قدم در این راه بگذارد
تا درست دریابد که امور عالم در دست چه کسی است!

چوگان در تاریخ ایران و جهان باستان: چوگان از بازیهای اصیل ایرانیان بوده که متاسفانه به فراموشی سپرده شده، این بازی از قرنها قبل از میلاد در ایران شکل گرفت و در زمان هخامنشیان بازی میشده‌ است. چوگان به هنگام کشور گشایی داریوش اول در هند، در آن سرزمین نیز رواج یافت. همچنین در دوره ساسانیان بخشی از فرهنگ بازی‌های این دوره بوده‌است. پس از اسلام اعراب بازی چوگان را از ایرانیان آموختند و آن را (صولجان) نامیدند. رودکی نخستین شاعری است که پس از اسلام از چوگان گفتگو میکند و فردوسی نیز فراوان از آن نام می‌برد. فردوسی چوگان را ورزشی برای چابکی، تمرکز و تعادل در جنگ میداند:
سه موبد نگه کرد فرهنگ جوی
که در شورستان بودشان آب روی
یکی تا دبیری بیاموزدش
دل از تیرگیها بیفروزدش
دگر آنک دانستن باز و یوز
بیاموزدش کان بود دلفروز
ودیگر که چوگان و تیر و کمان
همان گردش رزم با بدگمان
چپ و راست پیچان عنان داشتن
به آوردگه باره برگاشتن
حکیم فردوسی قصهٔ چوگان بازی سیاوش و افراسیاب را نیز به نظم در آورده:
شبی با سیاوش چنین گفت شاه
که فردا بسازیم هر دو پگاه
که با گوی و چوگان به میدان شویم
زمانی بتازیم و خندان شویم
ز هر کس شنیدم که چوگان تو
نبینند گردان به میدان تو
تو فرزند مایی و زیبای گاه
تو تاج کیانی و پشت سپاه
شاپور ذوالاکتاف نیز قوانین چوگان را تکامل میدهد:
به زودی به فرهنگ جایی رسید
کز آموزگاران سراندر کشید
چو بر هفت شد رسم میدان نهاد
هم آورد و هم رسم چوگان نهاد

عامل اصلی سقوط حکومت ساسانیان را باید در اشتباهات خسروپرویز در دوران حکومت ۳۸ ساله‌اش جستجو کرد که علاوه بر اشتباهات بزرگ در کشور داری، این پادشاه خودکامه، سربازان و سرداران خود را به جرم شکست در جنگ اعدام میکرد. همچنین از ترس کودتا از طرف بستگان و دربار، به قتل‌عام دودمان ساسانی پرداخت، چرا که او هر کسی را که ممکن بود کاندید پادشاهی شود کشت، بعد از آن، از ولیعهدی پسر بزرگش شیرویه (همان قباد) پشیمان شد و پسر کوچکش (مردان‌شاه) را ولیعهد نمود، همه ما داستان خسرو و شیرین را عاشقانه میدانیم، غافل از اینکه شیرین زنی یهودیست، این زن مرموز و یهودی تلاش میکند نقش استر در زمان خشایارشا را بازی کند، و پسرش مردان‌شاه را ولیعهد کشور کند، در حرمسرای این مردک یعنی خسروپرویز حداقل ۳۰۰۰ زن و چند هزار کنیز وجود دارد، البته تاریخ طبری تعداد زنان او را خیلی بیشتر یعنی ۱۰۰۰۰ الی ۱۲۰۰۰ ثبت کرده، خسروپرویز در جنگ دستگرد، آبروی خودش را برد، به محض کشته شدن سردار سپاه ایران، پا به فرار گذاشت، سربازان دفاع کردند و پیروز شدند اما خسروپرویز بیش از پیش، مورد نفرت ایرانیان قرار گرفت. در این اوضاع شیرویه دست به کودتا زد و پدر را به زندان انداخت و سپس تمام برادرانش را کشت، حتی برادر کوچکش (مهرداد) را هم در زندان کشت، و همان ابتدا پدرش خسروپرویز را هم مخفیانه در زندان نابود کرد، او به مجلس بزرگان قول داده بود، برای حفظ شیرازه حکومت، از کشتن پدر خودداری کند، برای همین، مدتی مرگ خسروپرویز در زندان مخفی نگاه داشته شد، و متاسفانه شیرویه اشتباه پدر را دنبال کرد، چون به نقل از منابع تاریخی، شیرویه نیز به قتل‌عام ساسانیان پرداخت و مابقی افرادی که صلاحیت پادشاهی داشتند را نابود کرد و حتی تمام برادران خود را قتل‌عام کرد، شاید تصور کنید که او دو سه برادر داشته، ولی پدری که چندین هزار زن دارد، معلوم است... آنهم شخصی که تاریخ او را ضعیف النفس و خودکامه معرفی کرده، شیرویه از ترس سقوط حکومتش صلیب طلایی بیت‌المقدس را پس داد و با روم شرقی صلح کرد، اما خودش نیز از بیماری وبا و طاعون که از زمان پدرش شیوع یافته بود فوت کرد و کسی برای پادشاهی نبود، فرزند ۷ ساله او را شاه کردند، اما... شاه ۷ ساله و...؟ بگذریم... در طی فقط چهار سال، دوازده پادشاه نصب و عزل شدند که برخی از آنان زنان فاقد صلاحیت بودند، مانند پوراندخت، و آزرمیدخت، و متاسفانه در این دوران تکه تکه بخشهای زیادی از ایران به مرور جدا شد، مانند مصر کنونی، و کشور سوریه فعلی و آسیای صغیر و... که اینها دو دستی تحویل بیزانس شد، ارمنستان نیز جدا و توسط دشمنان خزری تصرف شد و این همان نقطه ضعف، و سقوط حکومت ساسانی است. آخرین پادشاه ساسانی یزدگرد است که نسب او ناشناخته مانده، تاریخ طبری معتبر نیست، گرچه همین تاریخ طبری یزدگرد را دارای نسبی ناشناخته دانسته و احتمال را بر اینکه او فرزند یکی از کنیزان زنگی (زنگباری) خسروپرویز است دانسته، و اعتراف دارد که یزدگرد نوجوانی بی‌تجربه بوده، و چون شیرویه تمام برادرانش و مابقی دودمان ساسانیان را قتل‌عام کرده بود، کسی برای جانشینی وجود نداشت. سرداران و سربازان اعدام شده، روحیه ضعیف نظامیان، تنفر مردم از حکومت، در چنین وضعیتی که ایران از سه جبهه در خطر انقراض وجود داشت، یعنی امپراتوری بیزانس مانند مار زخم خورده، بعد از ۱۵ سال جنگ فرسایشی اکنون در کمین فرصت بود تا انتقام بگیرد، هراکلیوس که به هرقل شهرت دارد، در ۲۰ فرسخی تیسفون، دستگرد را میخواست و بسیار بخاطرش جنگیده بود و خطر بیخ گوش تیسفون بود و هیاطله هم از دشمنان زخم خورده بودند و ... تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل. درست در این زمان که دولت و ملت ایران در سخت‌ترین تنگنا قرار داشتند، و ایران عزیز در خطر تجزیه قرار داشت، اسلام به داد ایرانیان رسید (دقیقاً برعکس آن چیزی که به ذهن ایرانیان القاء کرده‌اند) پس چرا میگویند: اسلام به ضرب شمشیر و زور ایران را فتح کرد؟ پاسخ آسان است: شنونده باید عاقل باشد. در تمام پژوهش‌های انجام شده حتی پژوهش غربیان نیز، صریح اعلام شده: طبق اسناد و مدارک موجود، ایرانیان با میل و رغبت، و با آغوش باز اسلام را پذیرفتند، و اثری از مقاومت و جنگ نیست. ضمناً در پاسخ افراد لجوج و کله شق، که فقط با یکدندگی فقط حرف خودشان را تکرار میکنند باید گفت: کتاب شاهنامه فردوسی محکمترین سند و مدرک محکم است که هم سوادش را داشته و هم مندرجات کتابش موجود است. حقیقت این است که اسلام در حساس‌ترین موقعیت از راه رسید و ایران را از سقوط و تجزیه حفظ کرد. این وارونه نمایی مغرضانه دشمنان مرموز ایران، دقیقاً مانند همان دروغ شاخدار کتابسوزی مسلمانان فاتح ایران است، کتابهای ما در دو قرن اخیر سرقت شده، ولی برای رد گم کردن، آنرا به گردن مسلمانان فاتح در ۱۴ قرن قبل انداختند، از این افراد بیشرف و دروغگو باید پرسید: آیا نسخه‌های متعدد ادبیات ما در ۱۴ قرن قبل سوخته؟ یا در موزه های فلان و فلان فرنگ است؟ این کتابها و آثار باستانی ما چه زمانی و توسط چه کسانی سرقت شده؟ (مغول و تیمور مربوط به هفت هشت قرن قبل است، یعنی محدوده زمانی جناب نظامی، عطار، سعدی، حافظ... که آثارشان را داریم) بله، شکی نیست که بخشی از کتابهای ما در زمان حمله مغول و حمله تیمور سوخت. اما چرا توپ را در زمین اسلام انداختند؟ ناکسانی که این جعلیات را وارد تاریخ کردند، و مخاطب را درازگوش فرض کردند، صدالبته خودشان درازگوش تشریف دارند، چون مخاطب ایرانی شعور دارد و حقیقت را میفهمد، درک میکند، دزد حاضر و بز هم حاضر، و باز هم...؟ تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل... از خدا بخواهیم که دست یهودیان آنوسی و مخفی را از ادبیات ما کوتاه کند که همچون افعی سالهاست بر روی گنجینه‌های ملی ما چنبره زده‌اند و با دروغ پراکنی ذهن ما را از حقیقت منحرف میکنند. بگو الهی آمین.
طلب صحبت خسان نكنی
تكيه بر عهد ناكسان نكنی
كه نكردست خس وفا با كس
سگ به گاه وفا به از ناكس/ حکیم سنائی غزنوی