Choose the correct answer

نورالدین عبدالرحمن جامی فرزند نظام الدین احمد، نامی ترین شاعر، نویسنده و عارف قرن نهم هجری در خراسان است. وی در سال ۸۱۷ هجری در خرجرد جام (خراسان) متولد شد. در جوانی همراه پدرش از جام به هرات رفت و چندی در مدرسه نظامیه هرات ساکن شد و در همان زمان به شاعری آغاز کرد. وی در کنار تحصیل صرف و نحو و اصول و حدیث و قرائت و تفسیر و منطق مشّائی و حکمت اشراق و طبیعیات و ریاضیات، را نیز فراگرفت و با گذشت زمان یکی از چهره‌های بسیار درخشان ادب و فرهنگ و عرفان مشرق زمین شد. مرگ او به سال ۸۹۸ هجری در هرات اتفاق افتاد و در همان شهر در کنار مزار سعدالدین محمد کاشغری به خاک سپرده شد. قبرش در حال حاضر معروف به تخت مزار است. مهم ترین آثار او عبارت است از: نفحات الانس، هفت اورنگ، بهارستان، لوایح و أشعة اللمعات. او در سفری که به نجف و کربلا داشته اینگونه پرده از دل بر می‌آورد. محبت و علاقه خود را به صراحت به خاندان پیامبر بویژه امام حسین علیه السلام اعلام میدارد: 
کردم ز دیده پای سوی مشهد حسین 
هست این سفر به مذهب عشاق فرض عین 
خدام مرقدش به سرم گر نهند پای 
حقا که بگذرد سرم از فرق فرقدین 
آن را که بر عذار بود جعد مشکبار 
از موی مستعار چه حاجت به زیب و زین 
جامی گدای حضرت او باش تا شود 
با راحت وصال مبدل عذاب بین 
میران ز دیده اشک در مشرب کریم 
باشد قضای حاجت سائل ادای دین/ دیوان جامی، ج ۱.

حکیم ابوالقاسم فردوسی در عصر تعصب و استبداد مطلق، که دستگاه حکومت میکوشد تا همه امور را ریاکارانه بر مدار ظواهر دین بچرخاند، آزادگی، روشن بینی و عقل گرایی متاع مرغوبی نیست. آیا مگر ابوریحان را به دلیل همین خردگرایی و تکیه بر علم از بام پیشگاه محمودی به زیر نینداختند؟ با آنکه در دینداری فردوسی تردیدی نیست، اما اعتقاد او معطوف به ریشه و عمق دین است، نه فروع و ظواهر آن. در نظر او دین، راه و شیوه راه بردن بسوی خدای بخشنده مهربان است نه وسیله سختگیری و عوام فریبی دکان داران، خدای فردوسی خداوند جان است و نه خدای شکنجه گر نامهربان. شیعه بودن فردوسی نیز از آفتاب روشن تر است. و از همان آغاز، نویسندگان تراجم و تذکره ها، از جمله نظامی عروضی، بدان توجه کرده اند. بیتهایی که مؤلف چهار مقاله دلیل رفض فردوسی شمرده، چنان صریح و استوار است که هیچ شک و تردیدی در تشیع او باقی نمیگذارد: 
که من شهر علمم علیم در ست
درست این سخن قول پیغمبرست 
گواهی دهم کاین سخنها ز اوست
تو گویی دو گوشم پرآواز اوست 
علی(ع) را چنین گفت و دیگر همین
کزیشان قوی شد به هر گونه دین 
نبی آفتاب و صحابان چو ماه
به هم بستهٔ یکدگر راست راه 
منم بندهٔ اهل بیت نبی
ستایندهٔ خاک و پای وصی 
حکیم این جهان را چو دریا نهاد
برانگیخته موج ازو تندباد 
چو هفتاد کشتی برو ساخته
همه بادبانها برافراخته 
یکی پهن کشتی بسان عروس
بیاراسته همچو چشم خروس 
محمد بدو اندرون با علی
همان اهل بیت نبی و ولی 
خردمند کز دور دریا بدید
کرانه نه پیدا و بن ناپدید 
بدانست کو موج خواهد زدن
کس از غرق بیرون نخواهد شدن 
به دل گفت اگر با نبی و وصی
شوم غرقه دارم دو یار وفی 
همانا که باشد مرا دستگیر
خداوند تاج و لوا و سریر 
خداوند جوی می‌و انگبین
همان چشمهٔ شیر و ماء معین 
اگر چشم داری به دیگر سرای
به نزد نبی و علی گیر جای 
گرت زین بد آید گناه منست
چنین است و این دین و راه منست 
برین زادم و هم برین بگذرم
چنان دان که خاک پی حیدرم 
دلت گر به راه خطا مایلست
ترا دشمن اندر جهان خود دلست 
نباشد جز از بی پدر دشمنش
که یزدان به آتش بسوزد تنش 
هر آنکس که در جانش بغض علیست
ازو زارتر در جهان زار کیست
این ابیات مستند به حدیثی است که بسیار معروف است و در کتب شیعی و سنی هر دو روایت شده است: (مثل اهل بیتی کمثل سفینه نوح من رکبها نجی ومن تخلف عنها غرق) یعنی: مثل دودمان من مثل کشتی نوح است، هر کس بدان کشتی نشست رهایی یافت، ولی هر کس در آن ننشست غرق شد! در همه تاریخ اسلام کمتر کسی را میتوان یافت که بدین صراحت و شجاعت، در برابر محمود غزنوی، و در حقیقت در برابر مخدوم او القادر بالله (خلافت ۳۸۱-۴۲۲ ق) خلیفه عباسی، عرض وجود کرده باشد. و شاید بتوان گفت در شعر فارسی از این نظر، وی نخستین کسی است که مانند دعبل خزاعی (قتل ۲۴۶ ق) و ابویوسف یعقوب معروف به ابن سکیت (قتل ۲۴۴ ق) در زبان تازی، به ستایش از خاندان پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله وسلم پرداخته باشد.

گزینه B   صحیح.. 

فعل  were

بله طبق گفته  درست  عزیزان  دومین جواب درست است 

گزینه B-were صحیحه