معنی لغات و کلمات زیر را با آوردن مثال از متون ادبی بنویسید

درود فراوان بر شما و تمامی دوستان عزیزم🙏🌹
دوسانیدن: چسباندن، شلاندن، آویختن، آمیختن، در فرهنگ دهخدا نیامده ولی دوستی، دوستین و نوسن در گویش مردم از همین ریشه است و نظامی میگه: 
بر آن سبزه شبيخون كرد پيشی
كه با آن سرخ گلها داشت خويشی
خجسته كاغذی بگرفت در دست
بعينه صورت خسرو در او بست 
بر آن صورت چو صنعت كرد لختی
بدوسانيد بر ساق درختی
سنبیدن: خزیدن و کاویدن و سوراخ کردن
وقتی امیرمعزی میگه:
کآن چاره چو سنبیدن کوه است بسوزن
وآن حیله چو پیمودن آب است بغربال
منظورش سوراخ کردن است، و وقتی نظامی میگه
ز صد فرسنگی آید بر در غار
در او سنبدچو در سوراخ خود مار
منظورش داخل شدن و فروشدن در غار هستش.
پویه: از پوییدن با معانی متفاوت معنا کردند که جمله مشخص میکند کدام معنا مورد نظر است، یعنی گاهی بخاطر اینکه از پوییدن است، در اصل حرکت و جنبش منظور است، میتواند تند یا کند باشد، لغتنامه دهخدا احتیاج به استمرار پایش و پالایش دارد، این ۳ میلیون واژه اکنون باید به ۶ میلیون رسیده باشد، نه اینکه بایگانی شود، واژه نامه ها میگه، رفتاری متوسط نه آهسته و نه تند، منظور است، ولی گاهی برعکس تاخت، بپویه رفتن، بتاخت رفتن منظور هست، فردوسی میگه
زواره چو بشنید آن پند اوی
بپویه فکند اسپ و بنهاد روی 
یعنی به تاخت و سریع رفت
یا سوزنی میگه
روز گذشته را و شب نارسیده را
درهم زنی بپویه اسبان بادپای
لیکن در کلام نظامی وقتی میگه
همه فيلسوفان درگاه او
در آن پويه گشتند همراه او
یعنی همراهش حرکت کردند، چون پویه از پویایی و پویش است، کاری به کند و تند ندارد، واژگان قرین در جمله صفت تندی و کندی را منتقل میکند، الان همین بیت نظامی را کنار بیت دیگرش قرار میدهیم: 
هم رفيقش ز تركتاز افتاد
هم براقش ز پويه باز افتاد
مرحوم دهخدا استارت فرهنگنامه را زد که ما پیاپی آنرا غنی تر و کامل تر کنیم، ولی متاسفانه مثل میراث فرهنگی مواظب هستند که مبادا تغییر کنند.
بوی خجسته: بوی فرخنده، بوی مبارک، بوی همایون ، بوی خوش، بوی نیک ، بوی خوشایند، خوشبو
درون خرگه از بوی خجسته
به گرداگرد خرگاه كيانی
فرو هشته نمدهای الانی 
دمه بردر كشيده تيغ فولاد
سر نامحرمان را داده بر باد
درون خرگه از بوی خجسته 
بخور عود و عنبر کله بسته/ نظامی
کنیزانه: به رسم کنیزان، مانند کنیزان، مشتق هست، مانند مردانه، عالمانه، آگاهانه.
رقيبانی كه مشكو داشتندی
شكر لب را كنيز انگاشتندی
شكر لب با كنيزان نيز می‌ساخت
كنيزانه بديشان نرد می‌باخت
مشگو: شکل اصلیش مشکوی است، بصورت مشکو و مشکویه هم مستعمل است، فردوسی حساسیت نشان داده و فقط به شکل مشکوی استفاده کرده: 
شمردست خادم به مشکوی شاه
کزیشان یکی نیست بی دستگاه
ولی شاعران دیگر لزومی ندیدند و به هر دو شکل آوردند، نظامی نیز به هر دو شکل آورده به معنی: محرم سرا، حرمسرا، اندرونی، حرم خانه،گاهی بتخانه، و گاهی کوشک و قصر، بالاخانه
چو شيرين از بر خسرو جدا شد
ز نزديكی به دوری مبتلا شد 
به پرسش پرسش از درگاه پرويز
به مشگوی مداين راند شبديز